By każdy tekst był o czymś, bo tak wiele jest o niczym

No właśnie. Podnoszą się głosy, że blogi pisane są dla znajomych. Tworzą oni z autorem sieć blogowych znajomych. To takie towarzystwo wzajemnej adoracji, gdzie członkowie piją sobie z dzióbków. Tematy są błahe a problemy wymyślone.
Wzorem niezapomnianego Wiesława Dymnego chcą chyba powiedzieć - dość już tego memłania (na blogach). Koniec o swojskich makatkach, pieczeniu chleba i zdrowiu teściowej.
Teksty powinny być zaangażowane. Istotne w walce o pokój, albo sprawiedliwość społeczną.
Chyba zaczyna nam brakować określeń z poprzedniej epoki.
Bez memłania? Proszę bardzo.

Polska B. Niektórzy chcą krzyczeć, że zapóźnienie i oddalenie od władzy.
Przepraszam mieszkańców ściany wschodniej, ale ja tak nie uważam. W dobie wszechwładnego internetu nie ma już miejsc zapomnianych i prowincjonalnych.
Czytając wiadomości można dojść do wniosku, że bywa tam czasem ciekawiej niż w wielkim mieście.
Przykład? Proszę bardzo.
Do szkoły w Skomacku Wielkim (woj warmińsko-mazurskie) chodzi tylko 8 dzieci – pięcioro do zerówki, jedno do klasy pierwszej i dwoje do drugiej. Natomiast zatrudnionych jest w niej aż 9 nauczycieli.
Czy widział ktoś taką szkołę w Krakowie czy Warszawie gdzie na każdego ucznia przypada 1,1 nauczyciela?
Jak z tym żyć ?

* * *

Fragment z internetu:
Jeśli chcecie wkurzyć sąsiadów, to w soundbarze (cokolwiek to znaczy) LG i tu długi numer ustawcie basy na maksimum. Przy okazji skazujecie się jednak również na gniew innych domowników.
No tak. Z dalszej treści wynika, że jest to zestaw mogący zastąpić tradycyjne kina domowe 5.1
Mój sąsiad z góry uwielbiał kino domowe, nie uznawał natomiast wykładzin i dywanów.
Kiedy włączał kino akcji z efektami audio sound woofer podskakiwał na panelach niczym irlandzki tancerz. Wywoływał tym u mnie na dole przygnębiające wrażenie, że zaraz cały sufit runie, grzebiąc mnie pod jego resztkami.
Na sąsiada kinomana nie było silnych, a policja nie reagowała, być może z powodu kłopotów z właściwym zapisem słowa sound woofer w raporcie.
Tak czy inaczej z radością przyjąłem informację o nowej pracy sąsiada. Bywał w domu rzadziej a po powrocie słychać było raczej pracujące sprężyny materaca niż opróżniany magazynek pistoletu Stevena Seagala.
Ten ostatni dźwięk jak zgodny z naturalnym zachowaniem człowieka nie przeszkadzał mi zwłaszcza, że sąsiadka przyjmowała kolejne orgazmy w ciszy i spokoju.
Z rozrzewnieniem wspominałem też rozmowę z sąsiadem z dołu któremu przeszkadzały moje kąpiele po dwudziestej trzeciej.
Dzięki Bogu nie miałem wielu imprezujących sąsiadów.
A przecież mogliby w myśl piosenki Oddziału Zamkniętego (potem popularyzował ja Liroy).
Zróbmy więc prywatkę, jakiej nie przeżył nikt,
Niech sąsiedzi walą, walą, walą,walą do drzwi.
Sztuczne ognie niech się palą, palą, palą, a Ty
Tańcz i wino pij, niech cały wiruje świat,
Tańcz i wino pij, niech cały wiruje świat.
A przecież kiedyś było inaczej. Czy razem z PRL- em odeszło do lamusa liczenie się z sąsiadem?
Bo przecież i my kiedyś będziemy mieli gorszy dzień i przyda nam się spokój dla skołatanej duszy?
Powyższe działanie nie różni się niczym od wystawiania śmieci na klatkę schodową. Bo przecież my home is my castle. A za drzwiami i murami to już mi wszystko jedno.
To trochę prymitywne, nie?
Z pewnością nie dla targającego 200 watowy wzmacniacz sąsiada z trzeciego piętra.
Przecież to dźwięk 5.1 jak można tego nie lubić?

* * *

Daniel Olbrychski twarzą Biedronki. Pamiętam jeszcze jego debiut reklamowy z lodami. W duecie z Marylą Rodowicz reklamował wyroby pewnego polskiego producenta.
Jakby odpierając zarzuty malkontentów, Daniel Olbrychski stwierdził, że po to wiele lat pracował na swoje nazwisko by teraz mógł z tego skorzystać. Zgadzam się z nim. Staramy się żyć w dobrobycie, ale tego samego zabraniamy jednak innym. Chcielibyśmy by popularny aktor występował tylko w ambitnych produkcjach, krzywiąc się na udział w telenowelach.
Tylko tych ambitnych filmów nikt nie kręci, albo kręcone są niezwykle rzadko. Rachunek za gaz czy owies dla konia trzeba płacić regularnie.
Tak więc poeta ma klepać biedę by być wiernym własnym wierszom, a aktor odgrywanej postaci.
Mieszkaniec gór powinien żyć ekologicznie, wyrabiając samemu ser i masło. Krzywimy się na jego zakupy w dyskoncie. W koszyku bowiem chleb z sieciowej piekarni i margaryna do smarowania pieczywa. Przecież powinien sam zasiać, zebrać, zemleć, zagnieść i upiec. Każmy mu jeszcze pleść kapcie z łyka, byśmy mogli w ramach dwóch tygodni urlopu rozkoszować się dzika prostotą, po której oczywiście wrócimy, do lunchów brunchów i klimatyzacji.
Nie mam pretensji do Daniela Olbrychskiego o występ w reklamie. Nie zniszczył tym swojego wizerunku mocnego faceta. W moich oczach nadgryzł ten wizerunek fotografując się dla jakiegoś kolorowego magazynu ze swoim psem rasy …. york, ale prawa do posiadania takiego właśnie psa też mu nie odmawiam.
I jeszcze jedna rzecz w tym temacie.
Stowarzyszenie przeciwko wykorzystywaniu przez Biedronkę pisze w liście do aktora:
"Chcielibyśmy nadal kojarzyć Pana raczej jako Kmicica z 'Potopu' i Karola Borowieckiego z 'Ziemi obiecanej' niż jako Starszego Pana Lubiącego Polskie Jedzenie z Biedronki". To może nie najlepszy przykład. Jeżeli ktoś nie czytał książki, ale karnie obejrzał „Ziemię Obiecaną” do samego końca ten wie, że her Borowiecki nie wahał się wysłać zbrojnych przeciwko robotnikom swojej fabryki.
Ale to tylko tak przy okazji.

Tydzień zaczyna się od wtorku

Było minęło. W zasadzie przygotowania były dłuższe od świętowania.

Zimowa pogoda i dodatkowo przenikliwy wiatr pokrzyżowały plany spacerowe. Nie wspominałem nawet o jakimś zwariowanym pomyśle w stylu - skoczmy do Szczawnicy.

Kiedy dzisiaj parzyłem poranną służbową kawę, poczułem, że wróciłem do cywilizacji.

Po północy Cyfrowy Polsat przywrócił mi w domu łączność internetową.

Młody tak zagłębił się w zasobach sieci, że wyżarł wszystko. Z początkiem świąt pojawił się komunikat informujący, że korzystać można ale tylko ze strony www dostawcy.

Nie chciałem patrzeć na smętne zero w pozycji dostępny internet i nie przypadł mi do gustu żaden film z ichniejszego VOD. Nie korzystałem więc z laptopa wcale.

Nie nastąpiło jakieś tam radykalne zwolnienie z możliwością przejrzenia poczty, tylko klasyczna blokada. Akurat w czasie wolnym planowałem sobie dokonać płatności i wysłać PIT-y. Nie zrobiłem tego jednak z powyższych powodów. Pretensje mogę kierować wyłącznie do Młodego,

bo zasady i limity są wyraźnie określone.

Tylko jak tu zarzucić mu, że za dużo korzystał z sieci?

Jak to za dużo? Z internetu?

I czy w ogóle te dwa słowa mogą funkcjonować obok siebie?

Za dużo i internet.

Śmieszne.

Dopiero dzisiaj, z samego rana wysłałem odczyt licznika gazu. Jak zawsze na koniec miesiąca.

Dzisiaj też poczytałem zaległe komentarze i zaproszenia z których już, nie dane jest mi skorzystać.

W zasadzie i bez internetu nie cierpiałem na nudę, wręcz odwrotnie zapychałem jak mały samochodzik. Aby odciążyć odrobinę żonę rozkładałem i składałem świąteczny stół a potem zapychałem i rozkładałem zmywarkę.

W misternie zaplanowany scenariusz świąt wkradł się fałszywy ton. Wielkanocne śniadanie odbyło się bez teściowej. Najpierw zamówiła sobie fryzurę u kichającej i kaszlącej fryzjerki,

Ta w gratisie podarowała jej dorodne bakterie grypy.

Żeby bakterie miały dogodne warunki, teściowa wybrała się zgodnie z krakowskim obyczajem na obchód kościołów. Wizytuje się groby, a potem je ocenia. Coś się dzieje.

Nikt nie potrafi jej jednak wytłumaczyć, że jeżeli tylko kilku lat brakuje do osiemdziesiątki ,nie jest koniecznym praktykowanie zwyczaju z lat młodości. Zwłaszcza w taka pogodę.

Kaszel, katar i temperatura.

Nie przeszkadzało jej to oczywiście na uczestnictwo w rezurekcji. Co prawda zarzekała się, że w procesji już nie brała uczestnictwa, ale znając ją...

Na śniadanie już jednak nie dojechała i święta  odbyły się tylko w towarzystwie dzieci.

W pierwszy dzień z synową jako nowym i mam nadzieję stałym gościem. W drugi dzień z dziewczyną młodszego.

W niedzielę w trakcie śniadania puściłem nieco wodze fantazji, ale już następnego dnia poprzestałem na lekkim posiłku.

Kiedy dzisiaj rano stanąłem na wadze z uśmiechem zauważyłem, że niewiele jest do odrabiana.

A poza tym nie ma o czym mówić.

Zamrożona wędlina i inne dobra, z pewnością obsłużą jeszcze długi majowy weekend.

Wesołych Świąt

Minął piątek tradycyjnie zwany Wielkim. Ruch zamarł, klienci zapomnieli o swoich biznesowych potrzebach. W tej ciszy jeszcze raz można było przeanalizować wielkość zakupów. Zdobna serwetka do świątecznego koszyczka już wyprasowana i czeka na swoją kolej. Mieszkania lśnią a okna pomimo mrozu umyte koncertowo. I kiedy już wszystko zostanie odhaczone z listy pozostaje jedno pytanie - czy wystarczy nam jeszcze czasu na przygotowanie duchowe?
Przecież to ważniejsze od szynki, białej kiełbasy i żuru.
I właśnie przywrócenia tych proporcji pomiędzy być i mieć, serdecznie życzę wszystkim gościom zaglądającym  na tego bloga.
A poza tym tradycyjnie, Wesołych Świąt. 
 
  


   

Mocca z Marocca

Czekały na mnie po powrocie z pracy. Ustawione szpicami do wejścia, jakby salutowały na moje powitanie. Pantofle z koziej skóry wykonane w zaprzyjaźnionym warsztacie w Maroku. Via Tuluza pojawiły się pod wiejską strzechą małopolski. Moi Francuzi którzy cyklicznie wizytują Maroko obiecali i słowa dotrzymali. Początkowo sądziłem, że będą ta takie toporne trepy jakie przywiozła sobie żona, a tu eleganckie szpice w wygniataną i wyszywana skórą. Kozia skóra jest niesamowicie delikatna, a dół grubszy i błyszczący niczym włoskie lakierki. Jakże w takich pantoflach chodzić do ogrodu?Jak narażać je na kontakt z błotnistą rzeczywistością wsi ?

Aż chciałoby się ubrać je i zakrzyknąć niczym w orientalnych baśniach – Sezamie otwórz się!

Tylko po co? Mój sezam zaliczył debet w związku z wypłatą za wykonanie szafy w pokoju syna.

Otrzymałem dodatkowo wodę kolońską. Nic ambitnego, żaden tam Hugo Boss czy Davidoff Prosta i tania, pachnąca cytryną, tymiankiem rozmarynem i werbeną. Rzec można ekologiczna. Żadnego piżma tylko zioła. Od samego cytowania czuję się świeżo i jakby bliżej natury. Woda jest do tak zwanego domowego użytku.

- Patrzcie państwo – króliczek do mnie przyszedł – zawołałam z pokoju.

- Żona dostała puder borowikowy. To są suszone prawdziwki, starte na pył. Wygląda jak w damskiej puderniczce. Potrawy z pewnością błyskawicznie zyskują aromat grzybów. My od czasu do czasu odwzajemniamy się wianuszkiem tradycyjnie ususzonych, borowikowych główek.

Mój Eric już nie wyobraża sobie wigilii bez polskiej grzybowej.

A poza tym jeszcze jakieś drobiazgi dla wypełnienia paczki.

Natychmiast dałem się sfotografować w nowych kapciach. Dziwnie czuję się z takim szpicami.

Muszę ostrożnie chodzić żeby nie wybić komuś oka.

Jest elegancko i orientalnie, ale co by na to powiedział Jasiek u którego do tej pory zaopatrywałem się w regionalne pantofle 10 złotych komplet?

On po znajomości robił mi trepy ze skóry juchtowej, moce i twarde. Wydawać by się mogło, że na całe życie. Te były po dwadzieścia. Kilka par mam już jednak za sobą. To chyba najlepszy dowód na to, że trochę już żyję.

Napisałem też krótki mail z podziękowaniem za bezinteresowną życzliwość, załączając wspomniane zdjęcie.

  

 (Takie są mniej więcej - foto z internetu)

 

Następnego dnia przyszło mi z kolei zmierzyć się z bezinteresownym cwaniactwem.

Przez media przewalił się dyskusja o cechach współczesnych Polaków.

Ktoś oburzył się na cwaniactwo jako jedną z cech nas najlepiej opisujących.

Zaraz też w reakcji obronnej, cofamy się do zaborów i na mamy gotowe usprawiedliwienie. Bo to niby to cwaniactwo pomogło przeżyć narodowi w czasie panowania caratu, pruskiego nacjonalizmu, a potem pomogło gdy zalała nas hitlerowska plaga.

Cwaniactwo kruszyło okowy tyranii i podkopywało zaborczą gospodarkę

Teraz nastała niepodległość, chociaż niektórzy śpiewając Panu Bogu tego nie zauważają

Cwaniactwo jednak pomimo że w swoim i na swoim ma się jak najlepiej.

Poza tym, przy takim tłumaczeniu owo cwaniactwo jawi się jako jakaś wyjątkowo pozytywna cecha.

A ktoś kto się nią popisał z miejsca jest „zwolniony i usprawiedliwiony”. Bo toż to już przecież geny.

Ale mnie to denerwuje. Powiem więcej, mnie to wkurza, a nawet nie cofnę się przez określeniem z kobietą lekkich obyczajów w tle.

Właśnie otrzymałem SMS ze Starostwa Powiatowego, że moje prawo jazdy jest już do odebrania. Wiadomo, że przy zmianie adresu całą kolekcję dokumentów trzeba wymienić. To i wymieniam.

Ponieważ mieszkam w miejscowości A, pracuję w B, a starostwo jest w C zebrałem się wcześniej i już kwadrans przed rozpoczęciem urzędowania ustawiłem się w kolejce. Odczekałem kilka minut po godzinie 7.30 bo sam nie lubię jak ktoś wchodzi do biura z biciem zegara. Nagle wyrósł przede mną facet starszy o około pięć, może osiem lat.

- Kto ostatni w kolejce? – spytał

- Ja jestem pierwszy i chyba na razie ostatni – odpowiedziałem grzecznie - Przed świętami z pewnością ludzie mają inne zajęcia.

- To ja tylko o coś zapytam – powiedział facet i nim zdążyłem zdecydowanie kiwnąć z przyzwoleniem głową, wszedł do środka.

To było chyba długie i rozbudowane pytanie. Nie wytrzymałem i po pięciu minutach wszedłem do pokoju. W środku facet odbierał właśnie swoje nowe prawo jazdy.

- Miał Pan tylko o coś zapytać - rzuciłem facetowi

- Wie Pan ja tylko odbieram prawo jazdy – odpowiedział z rozbrajającą szczerością.

- Ja też w tym samym celu.

- Ale ja się spieszę do pracy – dodał, oceniając mnie chyba jako bezrobotnego.

Może jednak zmienić kurtkę na mniej wojskowa pomyślałem natychmiast ale zaraz powiedziałem:

- Ja też spieszę się do pracy, przy czym ja muszę na ósmą dojechać do Krakowa.

Tutaj ja zasugerowałem mu drobnomieszczaństwo, nie zareagował więc ciągnąłem dalej - Dlatego byłem tu kwadrans wcześniej. Zamiast cwaniaczyć, mógł Pan wstać wcześniej.

Mógł Pan też ewentualnie poprosić.

Kobieta z sąsiedniego biurka czując, że z tego może wyjść jakaś awantura, błyskawicznie wzięła moje stare prawo jazdy.

Facet spojrzał na mnie jakby nie wiedział o co chodzi.

Cwany gapa – tak określa takich ludzi mój znajomy.

Przykładowo : Jest kolejka samochodów do skrętu w lewo, a ten nie czeka, jedzie tym pasem na wprost do końca, a potem staje przed pierwszym autem w lewo, puszczając migacze na znak - zagapiłem się dziękuję za wyrozumiałość.

Ale jednocześnie nie daje mi szansy być wyrozumiałym.

Nie idzie o to, że zostałem obsłużony dziesięć minut później. Chodzi o to, denerwuje mnie owo cwaniactwo.

I pewnie gdyby zebrać cechy dla których my Polacy nie jesteśmy lubiani na świecie, cwaniactwo lokowałoby się w czołówce. 

A dzisiaj w drodze do pracy korek samocodów wolno sunących po oblodzonej drodze na którą nasypało świeżego śniegu.

Wszyscy równo i powoli, żadnego cwaniactwa. Znaczy to, że gdzieś tam jeszcze tli się w nas zdrowy rozsądek.

Śnieżny Wielki Piątek.

 

 

Kogo boli bardziej?

Napisanie poniższego tekstu usprawiedliwiam cytatem z Terencjusza "Homo sum; humani nihil a me alienum puto"*. Żeby jednak nie zabrzmiało to zbyt poważnie to przypominam, że autor był komediopisarzem,.

Problem stary jak świat. Dylemat z gatunku tych co było pierwsze jajko czy kura?

Nie ma na nie rozsądnej odpowiedzi, chociaż adwersarze dla potwierdzenia swoich racji gotowi dać sobie po pysku.

Jak brzmi to pytanie? Pytanie brzmi – Jaki jest największy ból?

Dodatkowo pasuje zapytać, czy ten największy ból jest udziałem mężczyzn czy kobiet?

W starym dowcipie, na wykładzie medycznym jedna ze studentek stwierdza, że według niej największy ból jest przy porodzie. Student z końca sali natychmiast ripostuje – To chyba nikt jeszcze pani w jaja nie kopnął. 
Dowcip stary bo kto teraz zwraca się do siebie per pan pani? I to w ramach braci studenckiej. Nie idzie jednak o zasady grzeczności ale o powstałe wątpliwości

No właśnie, jak sprawdzić który ból jest większy? A w ogóle po co sprawdzać?

Na drugie pytanie łatwo udzielić odpowiedzi, bo my ludzie musimy się ścigać. Sprawdzamy nieustannie, kto ma więcej, kto zbierze więcej, lepiej i bardziej.

Ostatnio, dla odmiany bardzo modne stają się zawody w tym kto upadnie niżej.

Są ludzie, którym niczym biblijna gwiazda przyświeca myśl, by rozwiać wszystkie wątpliwości i wskazać rozwiązanie i nagrodzić ewentualnego zwycięzce.

Holenderscy dziennikarze prowadzący program „Króliki doświadczalne” znani z szalonych pomysłów, przekonali się na własnej skórze, co czują kobiety podczas porodu.
Do brzuchów mężczyzn przymocowano specjalne elektrostymulatory wywołujące bolesne skurcze, porównywalne z bólami porodowymi.
Mężczyźni początkowo zgrywali twardzieli, jednak kiedy „akcja porodowa” zaczęła nabierać tempa, wili się już tylko z bólu. Po dwóch godzinach śmiałkowie poddali się, błagając o odłączenie aparatury… Tak przynajmniej twierdzi jego strona pl

Co udało się ustalić dziennikarzom? Na pewno, że ból porodowy to nie przelewki. Nie udało się niestety odpowiedzieć na pytanie - który ból jest większy? ponieważ nie bardzo wiadomo gdzie zaczepić elektrody ewentualnym żądnym wiedzy kobietom, by poczuły ten opisywany z drżeniem głosu męski ból.

Jedno jest poza dyskusją, technika idzie do przodu. Jeszcze w połowie ubiegłego wieku, takiemu ciekawskiemu facetowi który chciał poczuć bóle porodowe nie zakładano elektrod. Pomysłowy lekarz zaordynował mu olej rycynowy i zaszycie odbytu. No może w odwrotnej kolejności.

*) "Człowiekiem jestem, nic co ludzkie nie jest mi obce"

Historie dopowiedziane

Moja teściowa lubi opowiadać. U nas w domu opowiada historie, które wydarzyły się jej przyjaciółkom, u przyjaciółek zaś ze swadą opowiada historie które miały miejsce pod naszym dachem

Być może comiesięczna emerytura i kolejka w budce warzywnej są zbyt małym przeżyciem na opowiadanie stąd też historie przyjaciółek, przyjęte jak swoje.  Opowiedziane przez tak zwany głuchy telefon zyskują na dramatyzmie i rozbudowują się w opowiadania wielowątkowe przy każdym kolejnym powtórzeniu.

Niechaj przyjaciółka zawadzi kurtką o drzwi wejściowe i urwie guzik, już mamy gotowe opowiadanie. Problem w tym, że owa dramatyczna historia nie rozpoczyna się od wyjścia z domu w feralny piątek. Ona rozpoczyna się od obierania ziemniaków na wtorkowy obiad i dojrzewa z każdym opowiedzianym dniem. Owa rozerwana kurtka jawi mi się jako konsekwencja pomidorowej we środę, albo zbyt suchej pieczeni w czwartek. Mylą mi się powody, okoliczności i konsekwencje. Gubię się w osobach. Najważniejsze staje się opowiadanie jako takie.

Na moją desperacka próbę ogarnięcia owej historii swoim umysłem, żona mówi mi – nie martw się ja też nie wiem o kim mama mówi.

Każda historia jest dopowiedziana i ja sam nie potrafiłbym tu już nic dodać. Dodatkowo opowiadana jest z reguły w czasie najlepszej oglądalności telewizyjnej czyli w trakcie wiadomości wieczornych.

Ostatnio moja żona złożyła broń i pojechała do kuchni by opróżnić zmywarkę.

Pozostawiła mnie ze swoją matką i jej opowiadaniem, postukując przy tym donośnie talerzami i sztućcami. Wyglądało tak tak jakby chciała przebioć się przez tę monotonną opowieść.

Ja wyrobiłem w sobie umiejętność robienia dwóch rzeczy naraz, pisałem o tym jakiś czas temu. Słucham opowiadania teściowej, zadając co jakiś czas kontrolne uzupełniające pytania. Jednocześnie drugim uchem wyłapuję informacje. Dużą zaletą jest publikowanie filmów jako podkład do wiadoimości. Czego nie usłysze to zobaczę i całości mogę się domyślić. Niestety wczorajsze pobrzękiwanie talerzami wprowadziło trzecią czynność i tak nie obejrzałem wiadomości i nie wiem o czym z takim przejęciem opowiadała teściowa. Pamiętam, że zastanawiałem się nad tym dlaczego żona tak tłucze się tymi garami.

Z doświadczenia życiowego wiem jednak, że wszystko jest względne. Kiedy ja rozkładam gary ze zmywarki żona zawsze poinformuje mnie -  strasznie się tłuczesz.
W proteście przeciwko tym bizantyjskim opowiadaniom, zacytowałem  nawet notatkę służbowej pewnego milicjanta, z okresu głębokiego PRL-u: "(...) Franciszek R. wycofał dziś swe zawiadomienie o zuchwałej kradzieży swojej sztucznej szczęki, bowiem babka klozetowa, czyli pisuardessa w restauracji Krakowiak, znalazła sztuczna szczękę wyżej wymienionego w ubikacji, którą Franciszek R. przez własną nieuwagę wyrzygał w dniu wczorajszym wraz z obiadem, przekąską i pół litrem wódki żołądkowej gorzkiej (...)"

To jest właśnie przykład historii dopowiedzianej – zakończyłem

Jakie wnioski i czy w ogóle jakieś, wyciągnęła teściowa z mojego opowiadania? Nie wiem.

Wiem, że dla zdrowia psychicznego i wyobraźni najlepsze są niedomówienia.

O niedomówieniach pięknie pisał i śpiewał Jonasz Kofta

Niedomówienie Niedomówienie
Jest właśnie tym
Co mi pozwala na istnienie
W cienistej okolicy pani rzęs
Niedomówienie Niedomówienie
Jest właśnie tym
Co najboleśniej w tobie cenię
Gdy bardzo chcę
Usłyszeć tak
A boję się
Usłyszeć
Nie

https://www.youtube.com/watch?v=YjqRQQKuiiM

Kot - jaki jest teraz widzę

Kiedy wczoraj wróciłem z pracy, od progu wyczułem już, że na obiad melony.

Tak kiedyś nazywał to danie Stefan Friedmann.

Żona krzątała się po kuchni kończąc zupę, a teściowa polerowała szyby w oknie.

Poprzez uchylone drzwi na taras wpadało rześkie powietrze, wypełniając swoją świeżością salon i korytarz. W kuchni ponad wszystko dominowały wspomniane mielone.

- Jak możesz to załatw sprawę leżącą na fotelu – poprosiła żona.

Obok skórzanej torebki teściowej, na kolorowej poduszce, zwinięty w kłębek, niczym nie zestresowany ... spał kot.

Rudy i delikatnie pręgowany. Nie wiem dlaczego piszę kot a nie kotka. Tak założyłem, bez oglądania zwierzakowi pod ogon. Widziałem już tego kota, z obróżką koło szyi, kręcącego się wokół domu. Cudzy kot koło domu nie jest to dla mnie żadną nowością, bo kręcą się tu jeszcze ze trzy inne. Biało szary i czarny z białą plamką pod pyszczkiem, oba sąsiadów z tyłu, oraz wspomniany już kiedyś czarny z bielmem na jednym oku, nie wiadomo skąd. Ten ostatni znowu próbował zeżreć słoninkę dla sikorek, ale po ostatnich jego ekscesach, paski słoniny powiesiłem na końcu wiotkich gałązek. Nijak dojść a i doskoczyć się nie da. Raz próbował złapać słoninę w locie ale chybił. Patrzę na to i mówię wam to jest lepsze niż National Geografic w 3D.

Wziąłem kota do ręki i korzystając ze szpary w oknie czyszczonym przez teściową, postawiłem rozespanego zwierzaka na tarasie, na zewnątrz domu.

Spojrzał na mnie rozespanym wzrokiem, potem po kociemu przeciągnął się i odszedł powoli w swoim kierunku.

- Chyba ma respekt przed facetami. Jak ja go wystawiłam to wskoczył na jabłoń i gdy tylko schyliłam się, przeskoczył nade mną wprost na stół w pokoju – opowiadała teściowa.

- Ubłoconymi łapami zadeptał i całą podłogę, skoczył na szafki w kuchni i o mało co nie zaliczył telewizora – uzupełniła żona

- Takie są koty, wiem coś o tym bo miłośniczki kotów to moje blogowe przyjaciółki – stwierdziłem z pewną wyższością eksperta.

- Jak takie są, to problem się zacznie gdy cieplejsze dni wymuszą otwieranie okna – zauważyła teściowa.

- Najważniejsze to ich nie karmić. Taki kot gotów porzucić swoje domowe żarcie, na rzecz stołowania się na mieście. A wszystko to mnie w sumie cieszy - podsumowałem – to jakiś taki czytelny znak naszego życia na wsi.

Jakby dla potwierdzenia moich słów, dzięcioł bywalec zaczął udawać, że wali w korę szukając robali a nie czai się na słoninę. Jednak jego - puk, puk, puk - można było przyjąć za potwierdzenie moich słów.

-W czoraj na przykład, spod kół uciekły mi dwa bażanty i to dwadzieścia metrów od domu – ciągnąłem nurt wiejski, jakby na przekór narzekaniom żony na rozmokniętą i błotnistą drogę dojazdową.

Kot nie pojawił się więcej jakby czując tym swoim zwierzęcym przeczuciem, że ręka która go wystawiła na taras jest zdecydowana i konsekwentna.

Konsekwentnie rozpuszczam też swoją rodzinę.

Kiedy dzisiaj rano ruszyłem spod domu, zauważyłem, że poboczem drogi szły dzieci sąsiadów. Obok plątał się kot.

- Nie wiecie czyj jest ten rudy kotek z obróżką na szyi – spytałem po przywitaniu

- To nasz – radośnie odpowiedziały dzieci - Właśnie idzie z nami do szkoły i nie sposób go zniechęcić.

- Wiem coś o tym. Wczoraj poznawał moje szafki w kuchni, skakał po meblach, a na koniec zasnął w fotelu.

- Przepraszamy – powiedziały chórem, a ja zacząłem zastanawiać się - czy w moim pytaniu nie było czego z wyrzutów za kocie maniery?

- Nic nie szkodzi, nie specjalnie mi to przeszkadza – zamknąłem dyskusję na ten temat.

- Już wiem czyj jest kot - powiedziałem w południe dzwoniąc do żony – kot jest sąsiedzki.

- Wszystkie koty są sąsiedzkie – stwierdziła filozoficznie żona - Jak wieś długa i szeroka.

- Ale ten jest od sąsiadów zza pola. Tych z domu z seledynową elewacją.

Wychodzi na to, że jedynie pies potrafi ułożyć kocie ścieżki w naszym ogrodzie. Bo jeżeli przed drzwiami wejściowymi siedzi jeden, na jabłoni wyleguje się drugi, a najmniejszy na bezczelnego śpi w moim fotelu, to nie jest tak zwana - „letka” przesada?

- Marzec - ktoś powie.

Owszem, ale ja nie mam w domu panny na wydaniu. Chyba, że koty zapatrzyły się na teściową z miotłą i czekają jeszcze na szklaną kulę. Ale to już całkiem inna historia.