Kto powiedział, że ludzie nudzą się na emeryturze?
Właśnie skończyłem ostatnią z zaplanowanych na dzisiaj robót i padłem w fotelu bez tchu. Złapię oddech i biorę się za pomoc żonie w codziennych czynnościach pielęgnacyjnych. Na jutro też mam wypełniony grafik, a i tak noc przyniesie z pewnością inne pomysły na kolejny dzień. Potem kiedy wyjdę przed dom, zobaczę ogrom prac do wykonania i wtedy naprawdę poprzesuwają mi się te zadania w górę lub w dół. Wszystko zaś zależy od tego w którą stronę skieruję się po wyjściu z domu. Tak jest w zasadzie codziennie. Jak już ktoś się urodzi do roboty, to leniuchowanie nie jest mu pisane.
-Ty to przecież kochasz - tak mój brat ocenił tę moją potrzebę pracy.
Kochasz. Dużo powiedziane, ot po prostu wiem, że mnie to nie minie, a więc chcę mieć to już za sobą. Poza tym, jeżeli masz pozytywne nastawienie do pracy to ta robota jakoś szybciej idzie. Jeżeli klniesz i narzekasz to całość się wlecze, a ty nerwowo szukasz narzędzi i pomysłów. Po pewnym czasie następuje przyzwyczajenie, lub jak kto woli ogrania nas syndrom troskliwego brata.Jeden chciał oduczyć drugiego palenia cygara.
Aby obrzydzić mu to palenie, wetknął sobie cygaro z zakończenie przewodu pokarmowego, czyli mówiąc po ludzku w dupę. Doszedł do wniosku, że potraktowane tak cygaro straci cały swój aromat i zniechęci palącego.
Po obiedzie, brat siadł tradycyjnie w fotelu i zaciągnął się spreparowanym cygarem.
- Co za wspaniałe cygaro, co za aromat. Jak żyję na paliłem nic lepszego - wyznał.
Troskliwy brat pomyślał, że pewnie powinien głębiej wetknąć to cygaro Kiedy i to nie pomogło wymyślił, że może trzeba trzymać go tam dłużej.
W efekcie kilkumiesięcznej terapii, palący brat nie rzucił nałogu, a ten troskliwy nie mógł już żyć bez cygar.
Dochodzimy więć do drugiego elementu po nastawieniu, to przyzwyczajenie.
Przyzwyczaiłem się do takiego spędzania czasu i powiem Wam szczerze, że teraz nie umiałbym już inaczej. To nie dla mnie, wyłożyć się na leżaku w słoneczny dzień i kontemplować otaczającą mnie przyrodę. Muszę coś ciąć zbijać, malować a w ostateczności pielić lub grabić.
- Mógłbyś trochę odpocząć - mówi żona - W zasadzie to moglibyśmy gdzieś wyjechać na parę dni.
Niestety te propozycje nie znajdują mojego zrozumienia. Przyznam szczerze, ja się boję nic nie robić.
Przypomnę o czym już kiedyś pisałem, że pierwsza myśl jaka pojawiła się u mnie po decyzji, że jedziemy do Francji to było:
- A kto zadba o pomidory?
Tak więc w skrócie wygląda to, co mój brat nazywa moją miłością do prac wszelakich.
Tak to bez głębszej refleksji o potrzebie odpoczynku, położyłem się wieczorem do łóżka. Tradycyjnie też puściłem sobie muzyczkę do zasypiania, na pewnej popularnej platformie z utworami muzycznymi.
Puszczam sobie to tło muzyczne cichutko, tak aby żaden dźwięk nie dotarł do pokoju żony. W ten sposób cofam się jakby w czasie, do lat studenckich, kiedy nie umiałem bez muzyki zasnąć. Ustawiony zaś na "Trójkę" radioodbiornik" Amator" z dwoma kolumnami, chodził w zasadzie non stop. Dopiero kiedy pojawiła się w moim domu pewna kobieta, znana w tej chwili jako żona, szybko wybiła mi z głowy pomysł słuchania radia przy zasypianiu.
Odrzućmy jednak na bok to co kobiety robią z mężczyznami po ślubie, wróćmy do głównego nurtu. Leżę więc sobie w łóżeczku, leci muzyka i nagle słyszę takie słowa piosenki:
Tekst piosenki „Nie bój się nic nie robić”. Słowa: Michał Zabłocki, muzyka i wykonanie Agnieszka Chrzanowska wraz z Piwnicą pod Baranami.
Z Piwnicą Pani Agnieszka związana jest od 30 lat. I jak zwykle jej piwnicznemu debiutowi towarzyszy ciekawa historia. Może to osobowość Piotra Skrzyneckiego to sprawiła, ale jest na ten temat parę ciekawych wspomnień.
- Piotr popatrzył na mnie i spytał - Napije się Pan wódeczki?
Za chwilę zreflektował się i wycofał z propozycji - Racja, Panu jeszcze nie wolno.
Pani Agnieszka na falach Radia Kraków tak wspomina swój piwniczny debiut:
„Jak myślę o tym 1996 roku, kiedy stanęłam na scenie Piwnicy pod Baranami po raz pierwszy i zaśpiewałam piosenkę ‘Niebieski mąż’, to wydaje mi się, że to było dosłownie tydzień temu” – wspomina.
Jej wejście na scenę przez półtora roku blokował brak akompaniatora. Ostatecznie zdecydowało jedno zdanie nauczyciela: „Wpuśćże ją, Piotrze, ona jest świetna”.
„To był moment magiczny” – mówi Chrzanowska. – „Zaśpiewałam ‘Niebieskiego męża’ i kiedy schodziłam ze sceny, usłyszałam: ‘No nie, nie, musi pani być za tydzień’. I już nie było ważne, czy mam akompaniatora”.
Bo ta piosenka podziałała na mnie jak wstęp do swego rodzaju terapii. Pokazała mi, że to moje grzęźniecie w kolejną i kolejną robotę, to po prostu strach przed nic nierobieniem. A przecież nic nie robić jest też w porządku, bo ten czas można poświęcić na inne rzeczy, Choćby na zachwyt na tym dniem który dał nam Pan.
Taki strach o którym piszę, w swojej kwalifikowanej formie może przemienić się w fobie, a z tego to już rodzą się duże kłopoty.
Może jest więc dla mnie jeszcze jakaś szansa? Szansa, że siądę w słomkowym kapeluszu, w cieniu pod jabłonią ( akurat nie mam gruszy w ogrodzie) i tak beztrosko skupię się na tym błogosławionym nic nierobieniu.
Poniżej zamieszczam tekst wspomnianej piosenki jak i ją samą.
Piosenka śpiewana delikatnym głosem. Wykonanie lub nagranie nie ułatwia zrozumienia słów, które są dla mnie tak ważne, stąd ten tekst
Gdy przyjdzie na to pora
Pokonuj strach co drzemie i
Który w tobie tkwi
Ref: Nie bój się nic nie robić
Nie bój się tracić czas
Nie bój się marzyć
Nie bój się długo spać
Możesz być tym co umie
Możesz być tym co wie
Lecz zanim zaczniesz już coś rozumieć
Pomyśl czy ci się chce
Ref: Nie bój się nic nie robić
Nie bój się tracić czas
Nie bój się marzyć
Nie bój się długo spać
Z okna wyglądać godzinami
Snuć się bez sensu ulicami
Zagapić się na własny cień
Spędzać w ten sposób cały dzień
Wyłącz dziki telefon
Zamknij okna i drzwi
Pokonaj strach co drzemie w tobie
I który w tobie tkwi
I nie bój się nic nie robić
Nie bój się tracić czas
Nie bój się marzyć
Nie bój się długo spać









