Tekst inspirowany
Kiedy dotarłem na drugie piętro z
trzema skrzynkami narzędzi, trochę bolała mnie ręka z powodu
zadawnionej kontuzji prawego nadgarstka. Nie dałem mu szans by w
spokoju doszedł do siebie, bo i tyle roboty dokoła. Jak nie
kopanie to cięcie, a na deser rabanie drzewa na podpałkę do
kominka.
- To gdzie jest ten okap- spytałem na
wejściu i zaraz zdałem sobie sobie sprawę z głupoty tego pytania.
Sam bowiem skierowałem się do kuchni
wiedząc, że na pewno nie odprowadza on ciepła znad telewizora.
Wołanie było dramatyczne – okap mi
się urwał i wisi bokiem opierając się na szafce. Wpadłbyś
zięciu i naprawił mi to. Trzeba przyznać, że teściowa nie
narzuciła mi terminu, ale było wiadomo, że powinno być to szybko.
Synowa wpada z wizytą po raz pierwszy od dwóch lat i wypada żeby
wszystko było na błysk.
Szczęśliwie dla niej nadchodzi zima a
przeraźliwie zimny wiatr z deszczem skutecznie zniechęca do prac w
ogrodzie. Sobotnie rąbanie drewna zrobiłem pomiędzy jednym a
drugim porywem wiatru.
Potem była niedziela gdzie nie wypada
uruchamiać wiertarki, zwłaszcza w bloku. Poniedziałek z
rehabilitacja żony a wtorek z wizytą w poradni i zakupami, a środa
z wizytą faceta od mierzenia rolet.
Nie mogłem więc wybrać się do niej
bezpośrednio po pracy, co byłoby lepsze z tak zwanego ekonomicznego
punku widzenia.
Zaraz po wizycie fachowca który
okazała się nad wyraz rozmowny, po akceptacji ceny usługi,
wsiadłem w samochód i pojechałem.
Nie w tym rzecz żeby wypominać, ale
to dwadzieścia kilometrów w jedną stronę.
Pod blokiem zameldowałem się koło
siódmej. Bez zbędnej zwłoki wziąłem się też do roboty.
Zdjąłem okap i klnąc w duchu mizerię
poprzedniej ekipy, wyrwałem stare kołki wiercąc głębsze otwory.
Nowy kołek i solidny wkręt powinny sprawę załatwić.
- Jak już Cię tu mam to bądź tak
dobry Antoni i zamocuj mi uchwyt pod prysznic.
Wszedłem posłusznie do łazienki
wiercąc otwory pod kołki rozporowe. Po chwili prysznic w sposób
stabilny lał wodę.
- I jeszcze to gniazdko - pokazała za
wersalką wyrwane ze ściany gniazdko elektryczne.
Potem był jeszcze jeden mały gwózdek
i konsultacja w sprawie zasilania telefonu bezprzewodowego. Z tym
telefonem wyszło na moje, ale trzeba było dopiero pokazać palcem
pukając w aparat aby było ważne.
Uciekłem przed rozmowa o przygotowaniu
świąt ze względu na późna porę.
Kiedy dotarłem do domu, mogłem już
tylko siąść na chwilę w ulubionym fotelu. Dzień minął.
W poprzednią sobotę odwiedziłem
własną matkę i to dokładnie z tego samego powodu.
Scenariusz bardzo podobny, drobne
naprawy, wymiana węża do prysznica, porządkowanie grobów.
Dodatkowo potrzebowała instrukcji użytkowania nowej, wypasionej
pralki automatycznej. Można było kupić coś prostego ale
tradycyjne wychowanie nie pozwoli kupować tanich rzeczy, które jak
to się mówi są na całe życie. Na co jej te ekstra funkcje ? Tego
nie wiem.
Szkolenie odbyło się dwa tygodnie
temu, ale do dzisiaj nie prała bo przecież zrobi to przed samymi
Świętami. Ciekaw jestem ile zostanie z tej nauki w siwej głowie po
trzech tygodniach od instruktażu. Z pewnością nie obejdzie się
bez kolejnej wizyty. To kolejne sześćdziesiąt kilometrów w jedna
stronę.
A wizyta najlepsza sobotę. Próbowałem
negocjować, żeby w tygodniu po pracy, sobota to jedyny dzień żeby
ogarnąć się koło domu przy dziennym świetle.
Zgadnijcie z jakim rezultatem. Zdałem
sobie sprawe że idzie o ten cmentarz. O zmroku zamykają bramu
cmentarne.
W chwili kiedy sam muszę ogarniać
przynajmniej parę podstawowych tematów dla domu jak zakupy, remonty
i pomoc żonie, czuję się już wszędzie spóźniony.
Nie znaczy to, że wypominam pomoc.
Absolutnie nie chciałbym żeby byto tak zabrzmiało.
Ja lubię te manualne prace więc nie
są one dla mnie problemem. Problemem jest grafik, chciałbym by
dopasowano się do mojego.
Chciałbym żeby rodzice nauczyli się
na pewnym etapie swojego życia grać drugie, a może trzecie
skrzypce.
Kiedy listonosz przynosi emeryturę,
można już cieszyć się urokami posiadania kochającej rodziny, nie
trzeba nią za wszelką cenę zarządzać.
A jeżeli wszystko było w porządku to
i w porządku pozostanie.
To pewnie było już z dziesięć lat
temu. Mój wspaniały Ojciec zadzwonił do mnie z następującą
dyspozycją:
- Jak będziesz jechał w piątek po
pracy, to zawiń się do rodziny co tam niedaleko mieszka i weź dwa
worki ziemniaków. Załatwiłem, jeden dla ciebie a drugi dla twojego
brata. Jemu przywieziesz do mnie ten worek w następnym tygodniu.
Tylko się cieszyć. Nie? Bo przecież
Ojciec pomyślał o swoich dzieciach. Pełen wdzięczności musiałem
odmówić, Ojciec nie był zadowolony i chyba nawet trochę zaciął
się w sobie.
On to tak dobrze wykombinował
Realia zaś były takie.
Pracowałem 120 kilometrów poza
Krakowem i jednocześnie miałem w tym czasie żonę w szpitalu w
Katowicach. W piątek po pracy wyruszałem wprost do niej, łamiąc
wszelkie możliwe ograniczenia prędkości. Już widzę siebie
ubranego w miarę elegancki garnitur, ładującego te dwa worki
ziemniaków i natychmiast umykającego od rodzinnych pytań w stylu
- jak żyjecie?.
A co tam u Marii, a jak tata?
Przecież wypada grzecznie
odpowiedzieć zapytać o to samo i wypić chociaż herbatę.
Dodatkowo zboczyć z trasy o jakiś
dwanaście kilometrów.
Pal lich mój worek, zniosę do
piwnicy, a co zrobić z drugim? Rodzinne spotkanie przewidziane było
dopiero w następnym tygodniu. Wychodzi na to, że trzeba jeździć z
ziemniakami w bagażniku cały tydzień. Smród piwnicy w całym
aucie murowany.
Albo wynieść duży wór do piwnicy a
z a tydzień z tej piwnicy na nowo do auta.
Trzeba dodać, że worek ziemniaków na
placu kosztował gdzieś koło dychy.
Tylko miłość rodzinna jest bezcenna.
Pomysły na oszczędność z reguły są
powalające. Żeby było po równo to przykład z drugiej strony.
Kiedyś wpadła do nas teściowa z
rozpaloną głowa i gazetką promocyjną w drugiej ręce.
- Od jutra jest schab jest tańczy o
złotówkę w sieci T. Może byśmy tam podjechały samochodem?
- Mamo – odpowiedziała żona - ile
tego schabu chcesz kupić? Kilo dwa trzy? Jeżeli trzy, to trzy złote
oszczędności. Ja muszę przejechać w tę i z powrotem
czterdzieści kilometrów. To samej benzyny wychodzi jakieś trzy
litry. Trzy razy pięć (kiedyś) to piętnaście. Wychodzi na to, że
do twojego schabu dołożę minimum dwanaście złotych. Co to dla
mnie za promocja?
Trzeba było widzieć tę zawiedzioną
minę.
Starzeją nam się rodzice z każdym
rokiem bardziej. Bogu dziękuję, że bez oznak starczej demencji
czy choroby Alzheimera. Widziałem chorą na tę chorobę matkę
moje znajomej. Czasem sama miłość to za mało, gdy brakuje sił.
Nie wiadomo tez nad kim litować się bardziej.
Z czasem nauczyłem się odrobiny
asertywności. Szczególnie przy telefonach w stylu
- Antek ty przyjedź jutro i zobacz co
sąsiad zrobił na klatce.
- Musisz tu być jutro
Ciekawe ale to samo uważa mój
pracodawca że muszę być tu jutro, znaczy się w mojej pracy.
Tu przynajmniej mam wybór, bo jak nie
chcę to zawsze mogę wypierdzielać. Oczywiście po okresie
wypowiedzenia.
Szacunek dla siwej głowy to oczywiste.
Miłość do rodziców to naturalne, Wdzięczność to bezdyskusyjne.
Tylko czy w ramach powyższego
powinniśmy bez słowa dać się terroryzować?
Przeczytałem taki komentarz, że
kiedyś rodzice nie marudzili i byli kiedyś do naszej dyspozycji
stale. Ja jestem zdania, że ten dług spłacamy będąc dyspozycyjni
dla własnych dzieci.
Uważam nawet, że ja ten dług
rodzicielstwa, tak przez mnie rozumiany już spłaciłem.
A teraz ... A teraz usilnie uczę się
nie pchać przed orkiestrę. Uczę si.ę partytury dla trzecich
skrzypiec i muszę przyznać, że nie jest to wcale takie proste.
Pracuje jednak nad sobą, organicznie od podstaw.
Mam świadomość, że wkładam kij w
mrowisko. Wiem, że ludzie starsi są różni, a my z reguły cieplej
patrzymy na własnych staruszków. Przykładów na to o czym pisze
wyżej jest jednak całe mnóstwo.
Czasem w chwilach zwątpienia wydaje mi
się, że wygodniej być gdzieś daleko. W Irlandii, Niemczech w
Kanadzie. Telefon raz w miesiącu załatwia rodzinne powinności.
Wpada się raz do roku, a na pytanie -
czy coś potrzebujecie? - zawsze pada odpowiedź - mamy wszystko. Bo
jakże narzekać przed synem czy córką, którzy za kawałkiem
chleba wyjechali za granicę. Toż im trzeba współczuć i może
nawet podesłać jakąś paczkę z wdowiej renty.
A oni się na to łapią i nie tracą
dobrego nastroju.
W czasie ostatniego pobytu w kraju, mój
szanowny szwagier powiedział, że zastaje własna matkę w
doskonałej kondycji, zdrowiu i pełną energii. Nic nie potrzebuje
bo wszystko robi sama.
Powyższe wnioski wysnuł chyba tylko
na podstawie gracji z jaka mamusia smażyła mu kotlety schabowe. Bo
kto mu tam za granicą tak ładnie usmaży?
A tu pora na rozmowy zasadnicze dzieci
co dalej? Po co? gdy takie zadowolenie dokoła.
Raz to życie nas zaskoczyło?