10 grudnia 2013

Nalewki to też sztuka, a życie to nie teatr

Wczorajszy Teatr Telewizji to jakby spełnienie mikołajowym marzeń. Chciałem więcej i więcej dostałem.
Gajos - Seniuk – Press. W porównaniu z nimi, obsada zreanimowanej ostatnio Kobry wypadła aktorsko bardzo blado. Nie pomogły nogi Kamili Baar, chociaż te ostatnie wryły mi się w pamięć.
Po pierwsze nikt nie zapomniał tekstu, a jeżeli nawet to się zdarzyło, zauważył to jedynie reżyser (Jan Englert). Po drugie czułem się jak w prawdziwym teatrze, a nie jak oglądając telenowelę.
Zresztą to ostanie uczucie jest mi trochę obce bo sam nie oglądam tasiemcowych seriali.
Nie pogadasz ze mną ani na Wspólnej ani w Leśnej Górze.
Wczorajsza sztuka to historia dwojga ludzi którzy przeżyli ze sobą całe życie.
Znają się na pamięć i są tak przewidywalni, że nienawidzą się za każde wypowiedziane słowo. W zasadzie nie potrafią już rozmawiać nie obrażając się. Nie potrafią jednak odejść od siebie, bojąc się tego świata który czyha za drzwiami. Być może bardziej samotności w tym świecie.
Niech mówią, że to nie jest miłość...
A jeżeli jest? To boję się tej starości, która wyciera już nogi w moją wycieraczkę. Za chwilę zaś usłyszę pukanie do drzwi. A może tego pierwszego stukania w drzwi po prostu nie usłyszałem?
Czy ja potrafię już przewidzieć zachowania mojej żony?
W większości przypadków tak i rodzi to niebezpieczeństwo manipulowania związkiem.
Taka pokusa czasami się pojawia, bo zawsze można tak poprowadzić „ ścieżkę dialogową „ by zadowolić partnera lub doprowadzić go do furii.
Niestety, ta potężna broń znajduje się czasem w nieodpowiedzialnych rękach.
Cały czas mam nadzieję, że w naszym przypadku nie ma alarmu. Nie ma nawet stanu podwyższonej gotowości.
Jeśli to obiektywna ocena to dzięki Bogu.
Może to zasługa dyplomacji, panowania nad emocjami? A może miłość?
Mówią jednak, że miłość jako taka wygasa po kilku latach latach. To w takim razie, jak nazywa się to co nas łączy?
W grudniu mija trzydziesta druga rocznica naszego ślubu.
Mnóstwo czasu, żeby się sobą znudzić, zadręczyć, porzucić i co tam jeszcze można wymyślić.
Wiele czasu do pracy nad sobą i jeżeli to trwanie nie sobą a nie obok siebie się udaje, to chyba można śmiało otwierać szampana w poczuciu dobrze spełnionego obowiązku.
Tylko żeby przypadkiem na siąść na laurach. Po pierwsze gniotą w tyłek, a po drugie można pognieść liście i źle będą wyglądały na skroniach.
Nie wyobrażałem sobie siebie po tylu latach, a teraz mogę powiedzieć, że życie (tu użyję czasu teraźniejszego) cały czas przechodzi moją wyobraźnię.
Grudzień to w ogóle jakiś czas jubileuszy. Trzynastego grudnia mija rok od czasu gdy porzuciłem miejską wegetację na rzecz wieśniaczego życia.
To już rok. Pełny cykl wegetacji. Tak jak przejąłem zamarznięty ogród tak ten ogród podobnie jest zamarznięty. Przynajmniej rano.
Do nowej siedziby przyzwyczaiła się już nawet żona, która z jakimś trudem przyjmowała te wszystkie zmiany. Teraz z pewnością czuje, że dom stał się jej przyjazny i dopasowany na jej miarę.
Nie byłaby jednak kobietą gdyby od razu chciała podzielać ten szczenięcy entuzjazm faceta.
Dobre jednak i zadowolenie.
A propos zadowolenia. W niedzielę po obiedzie dobrałem się do swojej ratafii. Pierwsza próba pokazała, że jest zbyt wytrawna. To zgodnie z oczekiwaniami. Wole dwa razy dosłodzić niż raz przesłodzić. W dużym szklanym dymionie z szeroką szyjka, wylądowało pół kilograma cukru.
Nalewka wróciła do swojego powolnego dojrzewania i z pewnością pojawi się na stole w Święta Wielkanocne.
Nalewki robią ludzie z pewnym bagażem lat. Trzeba dystansu do życia, trzeba dystansu do alkoholu. Trzy, sześć, dziewięć miesięcy, cóż to za różnica?
Kiedyś nalewka mogła wytrzymać trzy, no maksymalnie sześć... dni.
Do wszystkiego trzeba dojrzeć, to klamra która chyba najlepiej spina obie części tych rozważań.

07 grudnia 2013

Tradycyjne wychowanie

- Rączki na kołdrę - mówiła mamusia i dopiero po wykonaniu przeze mnie tego polecenia mówiła – dobranoc - wyłączając jednocześnie światło w pokoju.
Chodziło o to by w ciemnościach nie poznawać dotykiem tajemnic własnego ciała.
A dlaczego ? - pytałem jako dziecko, jak każde dziecko
Ponoć z powodu tego właśnie dotykania siebie panu Bogu jest przykro i się gniewa.
Za młody byłem jeszcze wtedy na dyskusje z własną rodzicielką, że przecież dobry i miłosierny Pan Bóg rozkłada szeroko ręce dla dużo gorszych grzeszników niż tylko tych co zasypiają z Wacusiem w ręku. Poza tym ponoć jesteśmy stworzeni na obraz i podobieństwo...
- Żałuj – to niemal pewna odpowiedź na powyższe rozważania.
Żale i wyrzuty sumienia pojawiają się dopiero w okresie dojrzewania, o czym mogłem się przekonać czytając z wypiekami na twarzy Kompleks Portnoya Philipa Rotha.
O tym, że zasypianie z Wacusiem w dłoni jest męska norma dowiedziałem się dopiero wtedy gdy Wacusia nie nazywałem już Wacusiem a penisem.
Nie między Wacusiem a penisem używałem jeszcze paru innych określeń, których pozwolę sobie nie przytaczać.
Bohaterski sierżant w filmie „Wzgórze rozdartych serc” (w tej roli wspaniały Clint Estwood) zarządzając pobudkę w podległym mu oddziale żołnierzy krzyczał:
- Puszczać knoty łapać za skarpety.
A potem przy pisuarach
- Tylko jedno trzepnięcie więcej to już perwersja.
A więc i on pomimo żołnierskiego sposobu myślenia i języka masturbację nazywał perwersją.
Faceci pełni wyrzutów sumienia, oswajali swoje lęki nazywając tę czynność różnymi pieszczotliwymi określeniami jak :
  • polerowanie hełmu
  • czochrać Freda
  • gnieść strucla i takie tam inne.
Zresztą jak kogoś to interesuje, to chyba najpełniejszy zestaw określeń przedstawia Polski Słownik Nonsensu pod adresem
I już wiadomo że chodzi oczywiście o masturbację do której według naukowców przyznaje się 94% mężczyzn i 85% kobiet. (zdrowie. Dziennik. pl)
To znamienne, że tekst o skutkach tego typu działań znalazł się właśnie w dziale zdrowie.
Jako osoba zmagająca się z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą, zainteresowany jestem wszystkim tym co sam mogę zrobić dla własnego zdrowia czyli tak zwana profilaktyką. Ponoć lepiej zapobiegać niż leczyć.
Według badań australijskich naukowców okazało się, że osoby które się masturbują, rzadziej chorują na zapalenie pęcherza moczowego, cukrzycę i raka prostaty. Raczej nie narzekają na bezsenność i nie dotyka ich depresja. Są też bardziej odporni na infekcje.
Dlaczego?
Jak przyznają autorzy badania, masturbacja to "najwygodniejszy sposób na maksymalizację orgazmów" - a ludzie, którzy przeżywają orgazmy rzadziej się stresują, mają ciśnienie w normie, większe poczucie własnej wartości i lepiej znoszą ból.
- O mój Boże - zakrzyknąłem po przeczytaniu tego artykułu.
- O moja Matko! dlaczegoż nie pozwoliłaś mi dbać od dziecka o własne zdrowie. Po latach okazało się że mycie rąk przed posiłkiem to za mało.
Z podobnym pytaniem zwracam się do mojej katechetki i pewnego księdza który w cieniu konfesjonału zaskoczył mnie kiedyś dawno temu serią pytań na ten temat. Przy okazji chciałem stanowczo oświadczyć, że w dzieciństwie nie byłem molestowany przez nikogo. Żeby nie było żadnych skojarzeń.
Niczym pan Jourdain ze sztuki Moliera gotów jestem zakrzyczeć - O moi rodzice jak wyście mnie srogo ukrzywdzili nie ucząc za młodu zdrowych zachowań.

06 grudnia 2013

Wymiana na chłodno

Uwaga!
Alkohol jest szkodliwy dla zdrowia i może być spożywany tylko przez osoby pełnoletnie.

- To już trzecia wymiana butelki z zamrażarce - głośno policzył Pan Nieistotny, wkładając do szuflady zamrażarki Żołądkową Gorzką o pojemności 0,7l. Najpierw niskiej temperatury dostała Finlandia, ale zaraz po stosownych do niej zakupach zadzwonił jeden z niedoszłych gości. Powiadomił, że piątkowa wizyta jest nieaktualna z powodu choroby partnerki. Co prawda choroba nie jest wielka ot zwykłe przeziębienie, ale motywacja by nie zarazić małżonki Jana Marii tak go rozczuliła. Zrozumiał, rozgrzeszył i nie powiedział jak ma w zwyczaju, że na rozgrzewkę najlepsze jest coś co dobrze zmrożone leży w lodówce. Finlandia miała przecież już właściwą konsystencję i odpowiednią temperaturę
- Następnym razem - powiedział odkładając słuchawkę. Ten następny raz ma być w kolejny piątek, ale obwarowany jest jakimiś kolejnymi warunkami.
- Słuchaj, nim wsadzę tę markową szynkę do zamrażalnika to zadzwoń może do Andrzejów, bo tak się szykowali na wizytę a nie mogą dotrzeć.
- Gdyby mieli przyjechać to z pewnością już by dzwonili – odpowiedziała niechętna telefonowaniu Najważniejsza. Ponieważ wiedziała, że jednym krótkim „nie” nie opędzi się od kolejnych ponagleń, wyszukała odpowiedni numer z listy kontaktów i wcisnęła zieloną słuchawkę.
Po kilkuminutowej kurtuazji i opowiadaniu o niechęci do przeszkadzania znajomi zapowiedzieli się na sobotę.
- Super – powiedział Nieistotny, po czym wyjął z lodówki Finlandię wkładając na jej miejsce Smirnoffa.
- To już niższa półka gości? - Spytała żona, obserwując zabiegi małżonka.
- Jak Cię widza, tak Cię piszą. Andrzej powie, że nam się w głowie poprzewracało. Smirnoff to jest jego szczyt akceptacji dla wydatków na alkohol.
Dzisiejszy telefon pozbawił Nieistotnego złudzeń. Ksawery na Mikołaja pokrzyżował jego plany.
Na południu tak sypie i wieje, że małżonka odmówiła w takich warunkach eskortowania Andrzeja w drodze powrotnej do domu.
- Trudno - powiedział Pan Nieistotny. Pozostają sąsiedzi na których zawsze można liczyć i nie wymagają specjalnych form zapraszania.
Żołądkowa gorzka zastąpiła Smirnoffa i zaczęła zasadzać się na zmrożoną
Przez zamglona już butelkę Jan Maria widział, a w każdym razie dał by sobie rękę uciąć, że widział jak flaszka mrugnęła do niego chłodnym okiem nakrętki.
Wyglądało to tak jakby chciała powiedzieć - Ty Jaśku Mario Nieistotny koniecznie chcesz wypić w ten weekend.
- Ty zobacz czy masz jeszcze coś tańszego, bo coś sąsiadów nie widzę – rzuciła w jego stronę koleżanka małżonka.
- Mam jeszcze dwie butelki podpałki do grilla, ale tak daleko to się chyba nie posunę – odpowiedział trzymając się konwencji Jan Maria.
Po prostu głowa mnie boli. Całą ubiegłą noc spałem na Mikołajowym prezencie, bo nie dochodziło do mnie, że ktoś może mi coś wsadzić pod poduszkę.
No widzisz, na teściową zawsze można liczyć, a Ty na nią tak nadajesz.
Nie musiał jednak polemizować ze zdaniem żony, ponieważ w oknie sąsiadów zapaliło się światło.
Dobra nasza.

05 grudnia 2013

Nasi Starzy

Tekst inspirowany
Kiedy dotarłem na drugie piętro z trzema skrzynkami narzędzi, trochę bolała mnie ręka z powodu zadawnionej kontuzji prawego nadgarstka. Nie dałem mu szans by w spokoju doszedł do siebie, bo i tyle roboty dokoła. Jak nie kopanie to cięcie, a na deser rabanie drzewa na podpałkę do kominka.
- To gdzie jest ten okap- spytałem na wejściu i zaraz zdałem sobie sobie sprawę z głupoty tego pytania.
Sam bowiem skierowałem się do kuchni wiedząc, że na pewno nie odprowadza on ciepła znad telewizora.
Wołanie było dramatyczne – okap mi się urwał i wisi bokiem opierając się na szafce. Wpadłbyś zięciu i naprawił mi to. Trzeba przyznać, że teściowa nie narzuciła mi terminu, ale było wiadomo, że powinno być to szybko. Synowa wpada z wizytą po raz pierwszy od dwóch lat i wypada żeby wszystko było na błysk.
Szczęśliwie dla niej nadchodzi zima a przeraźliwie zimny wiatr z deszczem skutecznie zniechęca do prac w ogrodzie. Sobotnie rąbanie drewna zrobiłem pomiędzy jednym a drugim porywem wiatru.
Potem była niedziela gdzie nie wypada uruchamiać wiertarki, zwłaszcza w bloku. Poniedziałek z rehabilitacja żony a wtorek z wizytą w poradni i zakupami, a środa z wizytą faceta od mierzenia rolet.
Nie mogłem więc wybrać się do niej bezpośrednio po pracy, co byłoby lepsze z tak zwanego ekonomicznego punku widzenia.
Zaraz po wizycie fachowca który okazała się nad wyraz rozmowny, po akceptacji ceny usługi, wsiadłem w samochód i pojechałem.
Nie w tym rzecz żeby wypominać, ale to dwadzieścia kilometrów w jedną stronę.
Pod blokiem zameldowałem się koło siódmej. Bez zbędnej zwłoki wziąłem się też do roboty.
Zdjąłem okap i klnąc w duchu mizerię poprzedniej ekipy, wyrwałem stare kołki wiercąc głębsze otwory. Nowy kołek i solidny wkręt powinny sprawę załatwić.
- Jak już Cię tu mam to bądź tak dobry Antoni i zamocuj mi uchwyt pod prysznic.
Wszedłem posłusznie do łazienki wiercąc otwory pod kołki rozporowe. Po chwili prysznic w sposób stabilny lał wodę.
- I jeszcze to gniazdko - pokazała za wersalką wyrwane ze ściany gniazdko elektryczne.
Potem był jeszcze jeden mały gwózdek i konsultacja w sprawie zasilania telefonu bezprzewodowego. Z tym telefonem wyszło na moje, ale trzeba było dopiero pokazać palcem pukając w aparat aby było ważne.
Uciekłem przed rozmowa o przygotowaniu świąt ze względu na późna porę.
Kiedy dotarłem do domu, mogłem już tylko siąść na chwilę w ulubionym fotelu. Dzień minął.
W poprzednią sobotę odwiedziłem własną matkę i to dokładnie z tego samego powodu.
Scenariusz bardzo podobny, drobne naprawy, wymiana węża do prysznica, porządkowanie grobów. Dodatkowo potrzebowała instrukcji użytkowania nowej, wypasionej pralki automatycznej. Można było kupić coś prostego ale tradycyjne wychowanie nie pozwoli kupować tanich rzeczy, które jak to się mówi są na całe życie. Na co jej te ekstra funkcje ? Tego nie wiem.
Szkolenie odbyło się dwa tygodnie temu, ale do dzisiaj nie prała bo przecież zrobi to przed samymi Świętami. Ciekaw jestem ile zostanie z tej nauki w siwej głowie po trzech tygodniach od instruktażu. Z pewnością nie obejdzie się bez kolejnej wizyty. To kolejne sześćdziesiąt kilometrów w jedna stronę.
A wizyta najlepsza sobotę. Próbowałem negocjować, żeby w tygodniu po pracy, sobota to jedyny dzień żeby ogarnąć się koło domu przy dziennym świetle.
Zgadnijcie z jakim rezultatem. Zdałem sobie sprawe że idzie o ten cmentarz. O zmroku zamykają bramu cmentarne.
W chwili kiedy sam muszę ogarniać przynajmniej parę podstawowych tematów dla domu jak zakupy, remonty i pomoc żonie, czuję się już wszędzie spóźniony.
Nie znaczy to, że wypominam pomoc. Absolutnie nie chciałbym żeby byto tak zabrzmiało.
Ja lubię te manualne prace więc nie są one dla mnie problemem. Problemem jest grafik, chciałbym by dopasowano się do mojego.
Chciałbym żeby rodzice nauczyli się na pewnym etapie swojego życia grać drugie, a może trzecie skrzypce.
Kiedy listonosz przynosi emeryturę, można już cieszyć się urokami posiadania kochającej rodziny, nie trzeba nią za wszelką cenę zarządzać.
A jeżeli wszystko było w porządku to i w porządku pozostanie.
To pewnie było już z dziesięć lat temu. Mój wspaniały Ojciec zadzwonił do mnie z następującą dyspozycją:
- Jak będziesz jechał w piątek po pracy, to zawiń się do rodziny co tam niedaleko mieszka i weź dwa worki ziemniaków. Załatwiłem, jeden dla ciebie a drugi dla twojego brata. Jemu przywieziesz do mnie ten worek w następnym tygodniu.
Tylko się cieszyć. Nie? Bo przecież Ojciec pomyślał o swoich dzieciach. Pełen wdzięczności musiałem odmówić, Ojciec nie był zadowolony i chyba nawet trochę zaciął się w sobie.
On to tak dobrze wykombinował
Realia zaś były takie.
Pracowałem 120 kilometrów poza Krakowem i jednocześnie miałem w tym czasie żonę w szpitalu w Katowicach. W piątek po pracy wyruszałem wprost do niej, łamiąc wszelkie możliwe ograniczenia prędkości. Już widzę siebie ubranego w miarę elegancki garnitur, ładującego te dwa worki ziemniaków i natychmiast umykającego od rodzinnych pytań w stylu - jak żyjecie?.
A co tam u Marii, a jak tata?
Przecież wypada grzecznie odpowiedzieć zapytać o to samo i wypić chociaż herbatę.
Dodatkowo zboczyć z trasy o jakiś dwanaście kilometrów.
Pal lich mój worek, zniosę do piwnicy, a co zrobić z drugim? Rodzinne spotkanie przewidziane było dopiero w następnym tygodniu. Wychodzi na to, że trzeba jeździć z ziemniakami w bagażniku cały tydzień. Smród piwnicy w całym aucie murowany.
Albo wynieść duży wór do piwnicy a z a tydzień z tej piwnicy na nowo do auta.
Trzeba dodać, że worek ziemniaków na placu kosztował gdzieś koło dychy.
Tylko miłość rodzinna jest bezcenna.
Pomysły na oszczędność z reguły są powalające. Żeby było po równo to przykład z drugiej strony.
Kiedyś wpadła do nas teściowa z rozpaloną głowa i gazetką promocyjną w drugiej ręce.
- Od jutra jest schab jest tańczy o złotówkę w sieci T. Może byśmy tam podjechały samochodem?
- Mamo – odpowiedziała żona - ile tego schabu chcesz kupić? Kilo dwa trzy? Jeżeli trzy, to trzy złote oszczędności. Ja muszę przejechać w tę i z powrotem czterdzieści kilometrów. To samej benzyny wychodzi jakieś trzy litry. Trzy razy pięć (kiedyś) to piętnaście. Wychodzi na to, że do twojego schabu dołożę minimum dwanaście złotych. Co to dla mnie za promocja?
Trzeba było widzieć tę zawiedzioną minę.
Starzeją nam się rodzice z każdym rokiem bardziej. Bogu dziękuję, że bez oznak starczej demencji czy choroby Alzheimera. Widziałem chorą na tę chorobę matkę moje znajomej. Czasem sama miłość to za mało, gdy brakuje sił. Nie wiadomo tez nad kim litować się bardziej.
Z czasem nauczyłem się odrobiny asertywności. Szczególnie przy telefonach w stylu
- Antek ty przyjedź jutro i zobacz co sąsiad zrobił na klatce.
- Musisz tu być jutro
Ciekawe ale to samo uważa mój pracodawca że muszę być tu jutro, znaczy się w mojej pracy.
Tu przynajmniej mam wybór, bo jak nie chcę to zawsze mogę wypierdzielać. Oczywiście po okresie wypowiedzenia.
Szacunek dla siwej głowy to oczywiste. Miłość do rodziców to naturalne, Wdzięczność to bezdyskusyjne.
Tylko czy w ramach powyższego powinniśmy bez słowa dać się terroryzować?
Przeczytałem taki komentarz, że kiedyś rodzice nie marudzili i byli kiedyś do naszej dyspozycji stale. Ja jestem zdania, że ten dług spłacamy będąc dyspozycyjni dla własnych dzieci.
Uważam nawet, że ja ten dług rodzicielstwa, tak przez mnie rozumiany już spłaciłem.
A teraz ... A teraz usilnie uczę się nie pchać przed orkiestrę. Uczę si.ę partytury dla trzecich skrzypiec i muszę przyznać, że nie jest to wcale takie proste. Pracuje jednak nad sobą, organicznie od podstaw.
Mam świadomość, że wkładam kij w mrowisko. Wiem, że ludzie starsi są różni, a my z reguły cieplej patrzymy na własnych staruszków. Przykładów na to o czym pisze wyżej jest jednak całe mnóstwo.
Czasem w chwilach zwątpienia wydaje mi się, że wygodniej być gdzieś daleko. W Irlandii, Niemczech w Kanadzie. Telefon raz w miesiącu załatwia rodzinne powinności.
Wpada się raz do roku, a na pytanie - czy coś potrzebujecie? - zawsze pada odpowiedź - mamy wszystko. Bo jakże narzekać przed synem czy córką, którzy za kawałkiem chleba wyjechali za granicę. Toż im trzeba współczuć i może nawet podesłać jakąś paczkę z wdowiej renty.
A oni się na to łapią i nie tracą dobrego nastroju.
W czasie ostatniego pobytu w kraju, mój szanowny szwagier powiedział, że zastaje własna matkę w doskonałej kondycji, zdrowiu i pełną energii. Nic nie potrzebuje bo wszystko robi sama.
Powyższe wnioski wysnuł chyba tylko na podstawie gracji z jaka mamusia smażyła mu kotlety schabowe. Bo kto mu tam za granicą tak ładnie usmaży?
A tu pora na rozmowy zasadnicze dzieci co dalej? Po co? gdy takie zadowolenie dokoła.
Raz to życie nas zaskoczyło?

04 grudnia 2013

Rozdwojenie. dzień nastęny czyli cd

Telefon który zadzwonił następnego ranka wcale mnie nie zdziwił.
- Cześć... to ja Nieistotny
- Witam – odpowiedziałem chociaż mam w zwyczaju zaczynać w takich przypadkach od „ miło Cię znowu usłyszeć”.
- Niech wie, że wczorajsza rozmowa nie należała jednak do miłych, zabawnych, albo wnoszących coś istotnego do mojego życia.
- Dałem wczoraj w dupę. Nie?
- No jakby to powiedzieć a nie skłamać, dałeś – udawałem lekko zdegustowanego.
- Też tak sobie pomyślałem, ale wiesz rok się kończy, czas na posumowania i chyba nie wypadają one dla mnie najlepiej. Z tej okazji nawaliłem się trochę przed przyjściem dla Ciebie. Rzeczywiście dla zdrowotności. A potem to już jakby z żalu.
- Znaczy się była impreza?
- Zdarzyło się i to w środku tygodnia.
- Szczęśliwy ten kto nie musi imprezować tylko w weekendy. Nie wiem czy nie jestem dla Ciebie zbyt łaskawy. W zasadzie to powinieneś parę dni zapierdzielać w nadgodzinach.
- Nie rób sobie żartów, a z tym gadaniem to rzeczywiście miałem rację. Gdzieś na jakimś blogu przeczytałem, że ktoś mnie zna. To znaczy jemu się wydaje, że mnie zna. A jak się komuś wydaje, to tylko chwila jak się sypnie, zwłaszcza gdy ktoś lubi kopać i analizować. Nie?
- Nie wiem. Ja kopię raczej tylko w ogródku. Z analiza tez u mnie raczej krucho. Jak dałem mocz do analizy to zaraz wyszło, że muszę wykupić receptę.
- Próbujesz się wykpić. A ja myślę jakie to może mieć skutki dla mnie i dla Ciebie. Jak sprawa się rypnie i wyjdzie, że ty i ja to całkiem inna historia niż ta którą tutaj uparcie tkamy.
- Napoleon twierdził, że historia do zestaw uzgodnionych kłamstw, a więc niby wszystko trzyma się kupy.
- Ty mi się popisujesz elokwencją opartą na Wikipedii, a ja chcę uprzedzić uderzenie.
- Złośliwiec. A ty niby nie podpierasz się Wikipedią? - zareagowałem dość gwałtownie, bo jest to nieładne wykorzystywanie wiedzy jaką się posiadło przy okazji. Zaraz też dodałem, że wiele prac naukowych podpiera się tym źródłem, a tu mówimy o zwykłym blogu.
- Nie dzwonię żeby dyskutować o treściach zawartych w Internecie, a o jakimś działaniu
- To co robimy uderzenie wyprzedzające? jak to widzisz?
- Napiszmy, że ty i ja to nie po prostu Ty i ja tylko, że tamci ty i ja to jesteśmy właśnie właściwi my.
- Czy ty tego zbytnio nie komplikujesz? – spytałem lekko zdezorientowany. Poza tym pragnę ci przypomnieć, że tam nie ma żadnych nas.
- To kto On jest ? To On jest ja czy on jest Ty?
- Dobre pytanie
- Jeszcze lepsza będzie odpowiedź No więc?
- Daj mi trochę czasu, muszę to ogarnąć. Muszę przyznać, że trochę się w tym zgubiłem.
- Po prostu nic nie jest takim na jakie wygląda. Ale póki co to przyjmuję Twoje przeprosiny, bo rozumiem, że to były w jakieś zakamuflowanej formie właśnie przeprosiny. A więc w porządku przyjmuję, a Ty uważaj bo dzisiaj w drodze do pracy znowu dmuchałem w policyjny miernik. To w ogóle zniechęca do picia.
- No wiesz „jak trza to trza”. Tak mówił mój znajomy.
- To był mój znajomy – poprawiłem go natychmiast.
- Zwał jak chciał.
- Trzymaj się cześć - powiedziałem i nie czekając na odpowiedź rozłączyłem się.
Nim dotarło do mnie zagmatwanie naszych rozważań najpierw zauważyłem, że nie mówi się już „ po skończonej rozmowie odłożyłem słuchawkę”
Przy głowie trzyma się teraz cały aparat telefoniczny z aparatem fotograficznym, kamerą i komputerem osobistym. Ależ jesteśmy silnym pokoleniem. Trzymać tyle w jednej łapie.
- Ty się nie zagaduj – zwróciłem sobie uwagę. Musisz w końcu rozwiązać ten węzeł porównywalny z gordyjskim. Bo kto jest kto i gdzie on jest ? Tę sprawę trzeba rozwiązać w miarę możliwości w sposób jasny. Jeżeli zaś się uda w sposób w miarę prosty i miły.
Odruchowo spojrzałem na kalendarz
Dobra Daję sobie na to czas do świąt. Duch Bożego Narodzenia jest łaskawy dla miłych i prostych rozwiązań.

03 grudnia 2013

Rozdwojenie

Formatowałem tekst i przygotowywałem do publikacji na blogu, kiedy usłyszałem dzwonek przy drzwiach wejściowych. Zwlekałem trochę ponieważ zdecydowanie najpierw chciałem dokonać tej publikacji. Drugi i zaraz trzeci atak na przycisk dzwonka uświadomił mi, że to nie przelewki i dzwoniącemu z pewnością zależy na wejściu do środka. Wstałem znad klawiatury i idąc w kierunku drzwi, niejako automatycznie przypomniałem sobie kilka powiedzonek przydatnych na zniechęcenie upierdliwych przedstawicieli handlowych. Spojrzałem w wizjer, na progu nie stał jednak żaden z przedstawicieli handlowych. Wycieraczkę z napisem „home sweet home” okupował Jan Maria Nieistotny.
- Musimy pogadać - powiedział bezceremonialnie wpychając się do środka.
Jednym pociągnięciem rozsunął zamek błyskawiczny w swojej kurtce wojskowej M-65. Zdjął ją i mechanicznie odwiesił na wieszak w przedpokoju. Obciążona portfelem, telefonem i kompletem kluczy do wszystkiego kurtka prawie natychmiast zsunęła się z haczyka i hukiem spadła na ziemię.
Podniósł ja i powtórnie powiesił „zabierając” więcej materiału. Druga próba zakończyła się powodzeniem. Nie ściągając butów wszedł do salonu i usiadł w fotelu pod oknem. Zawsze wybierał ten sam fotel. Tyłem do okna dzięki czemu mógł bez względu na pogodę obserwować wszystko i wszystkich w zasięgu swojego wzroku, bez tego charakterystycznego marszczenia brwi gdy patrzy się pod światło.
- Co Cię do mnie sprowadza? - spytałem. Zaraz jednak dodałem, że bez względu na powód miło go widzieć.
- Jestem bo ludzie zaczynają gadać.
- W jakim znaczeniu gadać? - Spytałem prowokująco - O ile wiem mowa jest elementem komunikacji, a ta odbywa się ciągle i stale, w każdej najmniejszej jednostce czasu.
Ja wiem, że ty jesteś inteligentny i możesz tak do woli, ale sprawa jest poważna bo ludzie o nas gadają.
- O nas, to znaczy co? Że robimy? kasę, machloje? - próbowałem ustalić problem
- Że niby ty i ja
- Przyznam, że nie znam tego wątku - odpowiedziałem spokojnie - Że niby co? Śpimy ze sobą? Przecież to nie prawda.
To jest nieistotne co jest prawdą a co nie jest. Było mi dobrze jak było, w cieniu, w zapomnieniu. Ty moje życie uczyniłeś publicznym. I co z tego mam? Skopię grządki w ogrodzie, Ty o tym piszesz. Potargam kota za uchem Ty o tym piszesz. Spotkam sąsiadów już to masz napisane. Doszło do tego, że ja się boję siąść na kiblu, bo ty zaraz o tym napiszesz. A w sypialni to już w ogóle nie zapalam światła, żebym następnego dnia nie przeczytał jak dyndał penis Nieistotnego.
- W tym wieku to chyba jeszcze nie dynda., ale może się mylę – próbowałem rozluźnić atmosferę.
- Nie żartuj sobie, to są poważne sprawy – zgasił mnie natychmiast.
Jan Maria mówił tak i mówił a każde wypowiedziane słowo nakręcało go do sformułowania i wyrzucenia z siebie następnego.
Dawno nie był w takiej sytuacji. Podenerwowany i z tego co czuję to również pod wpływem.
A może jedno powodowało drugie?
- Ale generalnie o co Ci chodzi?
- Ty mnie pytasz o co mi chodzi? To ja jestem bohaterem Twojego bloga a więc mam prawo wiedzieć o co chodzi? Nie?
- No dobrze, jesteś bohaterem mojego bloga, a ja jestem jego autorem, więc ja również mam prawo zapytać, ale o co chodzi?
- O prywatność mi idzie, o to żebym nie musiał ciągle czytać co robiłem. O to żebym w wolnym czasie mógł się po ludzku i w ciszy napić, może uchlać i w końcu może, nie mówię że muszę, ale może wyrzygać gdzieś na uboczu. To pieprzone życie daje mi w dupę i od czasu do czasu muszę się zresetować. A czy Ty w ogóle pytałeś mnie o zgodę na opisywanie mojego życia?
- To trzeba było od razu powiedzieć, że chcesz się napić, zresztą Ty już jesteś po drinku
- To tylko dla zdrowotności i po to żebym miał odwagę powiedzieć co myślę
- No to o czym myślisz, albo o czym chcesz myśleć? - zapytałem ugodowo.
- O czym chcę myśleć? Czy chcę się napić? A co to za pytania? Nie potrzebuje twego przyzwolenia do tego wszystkiego.
- Niestety musisz?
- A to niby dlaczego muszę
- Drogi Janie Mario Nieistotny. To ja Ciebie wymyśliłem i będzie tak jak napiszę, ponieważ każdego dnia buduję Cię od nowa. Jeżeli postanowię, że się będziesz kochał to pofruniesz w przyjemności do nieba bram. Jeżeli zaś zdecyduję, że opijesz się, to jak kot będziesz rzygał pod jabłonką. Takie jest życie. To nie ja piszę o tym jak żyjesz. To ty żyjesz jak ja ci napiszę.
Niby drobna różnica a jednak zasadnicza.
Patrzył na mnie z niedowierzaniem, ja zas korzystając z zaskoczenia kontynuowałem wątek
- Ja oczywiście daleki jestem od gróźb i szantażu, ale zachowaj umiar abym i ja mógł z niego skorzystać. Przecież nie jest ci ze mną chyba aż tak źle? Zaufaj mojemu poczuciu umiaru, zdaj się na nie.
Nieistotny patrzył na mnie jak na jakieś niecodzienne zjawisko. Potem jeszcze próbował coś powiedzieć, ale wyrzucił z siebie tylko – ja mam chyba jakieś rozdwojenie jaźni, wróce jak wytrzeźwiejesz.
- Ale to Ty jesteś po drinku - rzuciłem za nim.
Chyba jednak nie usłyszał tego ostatniego zdania ponieważ, wstał i wyszedł mocno trzaskając drzwiami.
To trzaskanie prawie postawiło mnie na nogi.
Otwarłem oczy. Rozejrzałem się po pokoju, było już późno. W TV jakieś dwie pary markowały akt płciowy, bardzo zresztą nieudanie. Troskliwa żona, przed udaniem się na spoczynek nakryła mnie polarowym kocem co sprawiło, że pogrążyłem się w głębokim śnie.
To tłumaczy odwiedziny Nieistotnego. Z drugiej jednak strony, jeżeli ja gadam z bohaterami moich opowiadań do doszedłem chyba do jakiegoś rozdwojenia.
Wstałem fotela i podszedłem do laptopa. W sumie dlaczego nie.
Uruchomiłem edytor tekstu.
Na ekranie pojawiły się pierwsze zdania
… Jan Maria Nieistotny zredukował bieg. Podjazd pod górę wymusił to na nim. Przyjął to bez emocji, wywodził się bowiem z terenów lekko górzystych. Wracał po latach na spotkanie absolwentów rodzinnego ogólniaka. Kierowała nim przed wszystkim ciekawość. Jak wyglądają koledzy z którym przyszło mu palić pierwsze papierosy i uczyć się otwierać tanie wina?
Dyrektorzy i prezesi, ale i nieudacznicy i degeneraci. Tylko czy ci ostatni pojawią się na spotkaniu i jakie miejsce w tej drabinie zajmuje Jan Maria?
Pewnie gdzieś pośrodku, podsumował sam siebie. Tylko do końca nie wiedział jeszcze, czy był w tej samoocenie zbyt surowy czy zbyt łaskawy dla siebie?
To się zobaczy.
Na zakończenie zaplanowano małą imprezę, wtedy i tak wszystko rozpuści się w procentach. Chwała sława i poczucie niespełnienia. Krótki relaks w gronie dawno niewidzianych znajomych z pewnością mu się przyda...
Czy ja mu za bardzo nie ulegam? Temu swojemu rozdwojeniu.

02 grudnia 2013

O kilogramach i kilobajtach

Stanąłem na wadze. Tak prawdę powiedziawszy to często na niej staję.
Od czasu gdy bez wstrętu można spoglądać na odczyt robię to przynajmniej raz w tygodniu. Od czasu spektakularnego sukcesu, kiedy pędzony dietą i stresem schudłem o 14 kilogramów nie zanotowałem większej porażki. Co prawda moja waga wzrosła ale nieznacznie, tak około trzech kilogramów. Zresztą moja żona mówi, że teraz wyglądam lepiej. Mnie to też nie przeszkadza a z tymi trzema kilogramami wróciła chęć życia. Jak się tak uda do końca lutego mogę odtrąbić sukces, dwa lata trwam w nowej wadze.
Aby sobie to ułatwić spoglądam regularnie między nogi, a dokładnie między stopy, tam gdzie na szklanym talerzu znajduje się nowoczesny ciekłokrystaliczny wyświetlacz.
Może to nie są problemy godne faceta, ale w moim wieku, z nadciśnieniem i cukrzycą warto od czasu do czasu spojrzeć prawdzie w oczy.
Wspólnosąsiedzka kotka nabiera wagi na zimę, a może tylko jej futro stało się bardziej puszyste?
Diablica nie chce się ważyć i gdy ja sadzam na szkle z głośnym miauknięciem ucieka.
Może sama ma świadomość jakiejś utraty linii, bo kiedyś przy tych próbach złapała mnie delikatnie zębami, tak dla opamiętania. Potem spojrzała mi głęboko w oczy jakby chciała powiedzieć 
- Człowieku sama wiem, nie musisz mi tak tego cały czas uświadamiać.
- To po co miauczysz pod lodówką – odpowiadam jej na niewyartykułowany zarzut.
Potem dodaję - dbaj o siebie bo kilka kilo można zrzucić łatwiej. Z kilkunastoma robi się problem.
Bez względu jednak na ilość, każdy kilogram trudno jest zgubić.
Zupełnie inaczej ma się sprawa z Kilobajtami. Tych to mi ciągle brakuje, a dodatkowo jak łatwo się je traci.
Jako użytkownik nowoczesnego internetu LTE mogę coś na ten temat powiedzieć.
W gubieniu najlepszy jest Młody. Potrafi zgubić wszystko co ma, niestety dość egoistycznie.
Czasami dobrze zostawić coś na czarna godzinę, aby można było zrobić choćby przelew bankowy.
Nie pójdę przecież z tym do kafejki. A po nocy ? Nie ma takiej aktorki XXX która przyciągnęła by mnie po pierwszej w nocy do komputera a co dopiero mówić o zapłacie należności za gaz prąd czy ścieki.
Ktoś powie - w czym problem, trzeba dokupić.
Właśnie, że nie bo Młody da sobie tak samo dobrze radę z osiemnastoma jak z dwudziestoma pięcioma GB.
Sprawdziłem i doszedłem do wniosku, że mniej boli mnie brak szesnastu GB internetu niż dwudziestu pięciu. Po pierwsze to znacznie taniej.
Miejscowy dostawca oferował usługę bez limitu ale wolniej.
Pamiętam, jeszcze opamiętam. Bez limitu i szybko miałem w Krakowie. Ale jak mawiają bracia Czesi - to se ne wrati.
Teraz jest szybciej i co z tego? Nie będę komentował nawet jako entuzjasta skojarzeń.
Pozbawiony więc zostałem po raz kolejny kontaktu ze swoim blogiem i po raz kolejny odczułem korzyść wynikającą z posiadania pracy.
Nie będę jednak opowiadał za dużo, bo zaraz Urząd Skarbowy zainteresuje się tym, że praca oferuje mi pewne świadczenia nieodpłatne. Nie jednego już gadulstwo pozbawiło złudzeń, a ja niestety lubię sobie pogadać.