O naukach przedślubnych, czyli stać mnie na własne błędy

Gdy się ojciec i matka pobierali, to po prostu poszli z metrykami do księdza i uzgodnili termin. Założyli podstawową jednostkę, czyli rodzinę. Aby rodzina była pełna mieli dwójkę dzieci. Wychowywali je jak umieli, ale chyba to im się udało, ponieważ obydwaj z bratem wyszliśmy na ludzi. Co prawda wybrałem inną drogę życiową niż wymarzył dla mnie ojciec i potem całe życie starałem się mu pokazać, że moja jest równie dobra, a nawet lepsza bo moja.
Żaden z nas nie miał jednak konfliktów z prawem i żadnemu z nas nie założono niebieskiej karty. W zasadzie taki tekst mógłby pisać już w tej chwili któryś z moich synów, bowiem i wiek i posiadanie własnej rodziny upoważniają ich do tego kroku. Odnoszę wrażenie, że nie są specjalnie zainteresowani takimi podsumowaniami. Znaczy to chyba, że nie było w tym domu rodzinnym najgorzej.

Dobra, koniec tej autoreklamy i wracamy do głównej myśli jak przyświecała mi przy pomyśle do tego posta. Tematem ma być samo przygotowanie do ślubu i to nie takie związanie z kupnem zaje fajnej kiecki, ale ze sferą duchową.
My czyli ja i moja szanowna małżonka, swój ślub braliśmy w 1981 roku. Wtedy robiło się to dwa razy. Raz w Urzędzie Stanu Cywilnego, a drugi raz, jeżeli ktoś miał taką potrzebę w kościele.
Do USC wystarczyły odpisy aktu urodzenia i dowody osobiste. Proboszcz wymagał więcej. Do odpisu aktu chrztu, dochodziły świadectwa z religii i zaświadczenie o ukończeniu kursu przedmałżeńskiego.
Zaplanowano kilka takich spotkań, a my siedzieliśmy na nich jak na masówce z okazji 1 Maja ( kto to jeszcze pamięta?). My swoje wiedzieliśmy, a aktywiści kościelni nie byli w stanie nic ciekawego nam powiedzieć. Nie było żadnych multimedialnych pomocy tylko sucha gadka ludzi z większym lub mniejszym talentem do przemawiania.
Na koniec podpisywano nam karteczkę i człowiek wybiegał na wolność, mierzoną wtedy działaniami pierwszej Solidarności. Kiedy już uzyskaliśmy tę odpowiednią liczbę godzin, czekała nas rozmowa z psychologiem, a może seksuologiem na tematy związane z planowaniem i posiadaniem dzieci.
Było też o tym co robić aby nie mieć dzieci, a swoim działaniem nie obrazić Pana Boga.
To nie była tylko jedna wizyta. Na początku trochę mdłej i nacechowanej ideologicznie wiedzy, a potem opis kwalifikowanej antykoncepcji, czyli jak prowadzić kalendarzyk małżeński.
Z takim wypełnionym kalendarzykiem stawić miał się człowiek za miesiąc aby go omówić. Szeptana informacja mówiła: jeżeli powiesz jesteś w ciąży to pani od razu podpisze i jest spokój.
Zrobiliśmy użytek z tej i informacji, przy czym mogę uczciwie powiedzieć, że nie musieliśmy kłamać.
Pani podpisała kartkę i zaprosiła za rok. Oczywiście - potwierdziliśmy i radośnie wybiegliśmy jak po przesłuchaniu na milicji, całkiem wyrzucając z głowy termin kolejnej wizyty.

A tak na marginesie, wiecie jak współcześnie wygląda Metoda Kalendarzyka w wersji realistycznej?

• Dni czerwone mamy wtedy, kiedy Netflix ma awarię.
• Dni płodne wtedy, kiedy na koncie pojawia się zwrot podatku i można zaszaleć.
• Dni niepłodne zaś wtedy, kiedy oboje jesteście tak zmęczeni po pracy, że spoglądacie na siebie i równocześnie mówicie: „Dzisiaj tylko śpimy, dobrze?”.

Wracając do naszego ślubu w 1981roku.
Potrzebna była jeszcze tylko kartka od księdza z konfesjonału, po dwóch spowiedziach i w zasadzie można było pracować koszulę. Te dwie spowiedzi trzeba było rozłożyć w czasie, ale jak to robi młody człowiek? Wszystko na ostatnią chwilę . Tak odkładałem tę konieczność spowiedzi, że między jedną a drugą wizytą w konfesjonale minęło raptem trzy dni.
Siłą rzeczy trzeba było sobie jakiś grzech zrobić, by nie iść na na czysto do spowiedzi, bo popełniało się wtedy już w konfesjonale pychy.
Zrobiliśmy sobie ten grzech wspólnie i w porozumieniu. Potem ksiądz darł się na mnie tak, że cała boczna nawa kościoła to słyszała. Było minęło, poszedłem do ślubu w wyprasowanej koszuli.
Ileż to razy w gronie równolatków, mówiło się jak to udało się przy okazji oszukać system kościelnych wymogów i nakazów. Byliśmy zgodnie przekonani o bezsensie takich nauk, O udawanym zaangażowaniu z którego powinien się człowiek w zasadzie spowiadać, a prowadzący powinni robić to samo.
Powtórzę to jeszcze raz, było minęło.
W tym roku obchodzić będziemy 45 rocznicę tego ślubu. Wszystko wokół się zmieniło. Obecnie nawet kurs na prawo jazdy, czyli "teoria i przepisy" prowadzony jest on line. Jedynie praktycznie umiejętności jazdy prowadzona jest przy instruktorze.
W przypadku nauk przedmałżeńskich nie wyobrażam sobie praktycznej nauki w towarzystwie księdza. Ten biedak, zgodnie z przepisami zna to jedynie z teorii.
Nie idealizujmy nikogo. Wielu z nich zna go na sposób, który prawa strona elektoratu nie godzi się na nazwanie rodziną. A może się mylę i wszystko jest możliwe?
Czytam oto informacje na portalu RMF FM na temat propozycji rozbudowy nauk przedślubnych. "Krótkie, weekendowe kursy przedmałżeńskie mogą wkrótce przejść do historii. Konferencja Episkopatu Polski zapowiada wypracowanie ogólnopolskich standardów przygotowania do ślubu kościelnego. Wszystko po to, by narzeczeni byli lepiej przygotowani do wspólnego życia. "Nie da się dobrze przygotować człowieka do jednej z najważniejszych decyzji jego życia podczas kilku godzin czy jednego krótkiego spotkania" – podkreśla arcybiskup Tadeusz Wojda w rozmowie z "Polsat news."
No fakt. Wiedzą to nawet rządzący, proponując przedmiot który brzmi - Edukacja zdrowotna. To wywołało opór strony kościelnej gdyż w tym kraju każdy ma najlepszy pomysł na rozwiązanie problemu, a wszyscy do kupy nie potrafimy z sobą współpracować.
Poza tym niektórzy czują, że w ten sposób z rąk wyrywa im się rząd dusz.
Wracając do koncepcji Episkopatu, co tam mamy dalej?
Nowy projekt przewiduje, że Kościół powinien dużo bardziej angażować się w przygotowania par do ślubów.
Według biskupa wygląda to tak :

• pierwszy etap nauk powinien trwać około roku i dopiero zakończyć się zaręczynami.
• drugi etap – bezpośrednie przygotowanie do ślubu – miałby trwać kilka miesięcy.
•  I teraz uwaga jest i etap trzeci który to nawiązuje do mojej idiotycznej myśli, że ksiądz miałby uczestniczyć w tej praktycznej części małżeństwa.

Etap ostatni zakłada bowiem towarzyszenie małżonkom przez dwa-trzy lata po ślubie. Co Wy na to ? Mnie kopara opadła i z hukiem uderzyła o stół.
Urzędnicy kościelni tak bardzo narzekają na masową rezygnację młodych ludzi z życia w związkach sakramentalnych, że odnoszę wrażenie, iż to już jakaś epidemia. Pytanie tylko kto odpowiedzialny za powstanie tych bakterii i wirusów które to tę epidemią rozpętują rozpętują?
Nie wszystko można zwalić na Chińczyków.
Zacznij więc szanowny purpurowy człowieku, nie od Bacha jak śpiewał Wodecki, a od siebie.
Za Ignacym Krasickim nomen omen biskupem rzec by można

Chłopcy, przestańcie, bo się źle bawicie!
Dla was to jest igraszką, nam idzie o życie”.

Są chwile w moim życiu kiedy cieszę się, że ma już tyle lat i mnie to nie dotyczy.

Z drugiej strony myślę, że kościół odciął od siebie wszystkie nitki które pozwalałyby na nazwanie go wspólnotą. Jednak to określenie słyszymy w świątyniach w każdą niedzielę.
I tak kręcą się tryby w tej najstarszej korporacji na świata.
Młyny kościelne mielą powoli - mówi stare powiedzenie.
Może zbyt powoli, bo świat poszedł bardzo do przodu. W tym pośpiechu z pewnością przydałby się ktoś kto pomógłby nam z naszą duchowością, ale w jakiś rozsądny sposób.
Może to mają na myśli ci który we Francji i innych krajach Europy zachodniej powołują do życia wspólnoty religijne, bez tej całej kapiącej od biskupiej purpury i złota nadbudowy.
Ale my obrońcy wiary, okopy świętej trójcy, potomkowie Sobieskiego spod Wiednia nie pozwolimy na szarganie wiary naszych ojców i eksperymenty z nią.
Mamy już przecież zbrojne ramiona paru świętych, które w razie czego potrafią dać w mordę.
Bo czemu nie ?
Nie jest niestety problem ostatnich lat w naszym kraju.
W 1898 Kazimierz Przerwa Tetmajer napisał wiersz "Patryota" we fragmencie którego znalazłem takie słowa:

My o jedno tylko modły
Szlemy k niebu z naszej chaty:
By nam buty śmierdzieć mogły,
Jak śmierdziały przed stu laty!

PS
Wiem, że teraz krytykowanie kościoła stało się modne. Nie o Kościół przez duże K mi jednak idzie, ale o jego urzędników i ich politykę. Sam zaś zdaję sobie sprawę z tego, że jest to niestety głos wołającego na puszczy.
Na koniec piosenka z Kabareciku Olgi Lipińskiej, jakże nadal aktualna.