Zagubiony jak toster w lodówce

Zacznę od siebie, bowiem nigdy nie miałem problemu z tym by sobie samemu dowalić. Dla innych jestem mniej wyrozumiały. Tak ja Sturmbannführer Herann Brunner ze "Stawki większej niż życie", który powiedział w pewnej sytuacji - No, nie mogę patrzeć na bitych ludzki, kiedy bije kto inny.
A więc jadę z tym koksem.
W młodszej klasie szkoły podstawowej napisałem wypracowanie o jesieni. Napisałem tam w jednym ze zdań, że drzewa bez liści wyglądają jak chude kościotrupy. Wyraz kościotrupy podkreśliła mi pani czerwonym wężykiem, a ja długo zastanawiałem się dlaczego? Sprawdziłem po literce było jak trzeba ś, było też zwykłe u. O co więc chodzi ? Dopiero później zrozumiałem, że w niektórych sytuacjach powinniśmy używać łagodniejszych określeń. Z pewnością była to lekcja którą oblałem, bo jakiś czas później oglądając amatorski film zrobiony przez kolegę z wycieczki, pozwoliłem sobie na nieeleganckie porównanie, nieprzemyślane i rzucone po tak zwanym krótkim łuku nerwowym. Widząc dwie dziewczyny spacerujące po po pisaku nad jeziorem, wypaliłem o i mewki jakieś tu widzę. Nie będę tutaj rozdrapywał ran choć się już dawno zagoiły i nie opiszę konsekwencji które mnie ze strony owych koleżanek spotkały. Wypaliłem jak głupi, a zamiast śmiesznie wyszło dramatycznie głupio. Nic nie zmieniło tragedii, nawet to że zaraz przeprosiłem. Nie muszę chyba tłumaczyć kogo określano mianem "mewki" w latach 70-tych, a może i później.

Przeszedłem jednak stosowną edukację z życia i teraz bardzo dbam o to jakich używam określeń w rozmowach z poszczególnymi osobami. Rozumiem jednak, że w emocjach rzuci człowiek czasami coś za co przynajmniej wypada się wstydzić, a przeprosić należy bezwzględnie.
A że taka rzecz przydarza się i fachowcom, którym przydarzyć się nie powinna, niech świadczy informacja którą przeczytałem kilka dni temu w prasie:
Pewien komentator sportowy został zwolniony po 30 sekundach rozmowy wychowawczej ze swoim szefem. Powodem miała być wypowiedź Pana Jagody podczas kwietniowego meczu Widzewa Łódź z Bruk-Betem Termalicą Nieciecza. Komentując grę Kamila Zapolnika, dziennikarz powiedział: "Ależ silny fizycznie jest Kamil Zapolnik. Odbijają się od niego piłkarze Widzewa Łódź jak dzieci od rozpędzonego pociągu".
Niesamowite. Po pierwsze emocje które musiały tej wypowiedzi uczestniczyć, a po drugie wyobraźnia. Jakże bogatą trzeba mieć wyobraźnię aby to sobie wymyślić?

Ulubionym powiedzeniem mojego byłego szefa było;
Potrzebne mi to jak kur**e majtki
A czy Wy macie jakieś takie szalone porównania na sumieniu ?
Nie można być poważnym przez całe życie. Dodatkowo ten tekst był głęboki jak kałuża na parkingu pod supermarketem
A na koniec kilka przykładów niesamowitych wprost porównań

Codzienne i życiowe

• Zagubiony jak toster w lodówce.
• Potrzebny jak łyżwy w lipcu.
• Pasują do siebie jak krzesło i helikopter.
• Pewny siebie jak mysz przed kotem.
• Cicho tam jak w bębnie pralki podczas wirowania.

Emocje i relacje

• Kochał ją tak mocno, jak głodny pies kocha kość z plastiku.
• Jej spojrzenie było chłodne niczym zamrażalnik, w którym ktoś zostawił otwarte drzwi.
• Rozstali się szybko, jak dwie skarpetki w praniu.
• Serce biło mu jak szalony dzięcioł w metalową rynnę.

Wygląd i ruch

• Poruszał się z gracją wypchanego niedźwiedzia na rolkach.
• Fryzura ułożona idealnie niczym stóg siana po przejściu trąby powietrznej.
• Był wysoki i chudy jak niedokarmiona nitka spaghetti.
• Twarz miał gładką jak tarka do jarzyn.

Abstrakcyjne i literackie

• Plan był doskonały, dopóki nie rozbił się jak szklanka spadająca z dachu na traktor.
• Myśli krążyły mu po głowie niczym zdezorientowane bąki w słoiku.