Z wysokości trawnika

- Zawsze mamy Paryż – mówił Rick w Casablance.

- Zawsze mam Internet w pracy – odpowiedziałem żonie, na pytanie - co ty tam będziesz robił w środku długiego weekendu?

Rzeczywistość okazała się jednak mniej kolorowa. Zamiast przeglądu newsów, musiałem gapić się na wyświetlającą się ikonę sieci, złowieszczo przekreśloną czerwonym krzyżykiem.

- Blokada finansowa – odpowiedziała miła Pani z centrum serwisowego.

Ktoś się ślizgnął z zapłatą i plany na bezbolesne spędzenie ośmiu godzin w pracy pękły jak bańka mydlana.

Wiatr, niska temperatura i wiszące na niebie ciężkie ołowiane chmury dopełniają tych smętnych okoliczności czwartku. Zaraz lunie chociaż tu na południu miało być pogodnie, a może tylko lepiej niż na północy.

Właśnie lunęło. Najpierw zrobiło się ciemno, potem jeszcze ciemniej. Dwie błyskawice jedna po drugiej rozdarły niebo.

- Ziemia ogrzmiania – jak mówiła moja babka - Można na niej siadać bez obawy złapania wilka.

Brzydko, ale w zasadzie poza biesiadowaniem w ogrodzie niewiele tracę.

Jak pomyślę o tych, którzy gniotą się w tej chwili w wynajętym pokoju nad morzem, przy temperaturze około 10 stopni Celsjusza, jest mi trochę lepiej.

To dziwne, że człowiek zawsze czuje się lepiej na tle czyichś kłopotów.

Empatia to pewnie wymysł cywilizacyjny.

Póki co na wieczór szykują się goście, którzy jak to powiedzieli - leją na kiepską pogodę.

Mam nadzieję, że wieczorem pogoda w ramach rewanżu nie oleje nas w dosłownym tego słowa znaczeniu.

Po założeniu tych odstraszaczy na krety zauważyłem trzy nowe kopce. Jeden był zaraz koło emitera. To tak jakby taki kret chciał mi pokazać gdzie mnie ma razem z moimi zabawkami.

Jednak zgodnie z instrukcją tak ma być. Na samym początku więcej, potem mniej. Dzisiaj z rana nie zauważyłem nowych kopców. Nie chcę jednak chwalić dnia przed zachodem słońca.

W razie czego pozostaje karbid, co ponoć odstrasza skutecznie producenta ziemnych kopców. Tu jednak w grę wchodzi już gaz bojowy. Uprzedziłem tedy kreta, stając nad świeżym kopcem, że jeżeli moje argumenty artykułowane wysokimi i niskimi dźwiękami nie trafią do niego, posiadam arsenał innych skutecznych środków których nie zawaham się użyć.

A poza tym, przyroda błyskawicznie nadrobiła zaległości. Wszystkie drzewa pokryły się kwieciem. Z wyjątkiem tych najstarszych jabłoni. Może to z powodu cięcia, może tylko dlatego, że to są późne odmiany.

Obrodziły mlecze i pomimo opryskania ich mniszkiem zakwitły. Muszę powtórzyć oprysk a póki co ręcznie wycinałem wszystkie żółte kępki wyrosłe na soczystej i zielonej trawie. Było tego trochę.

Dzisiaj jednak nic nie mąciło zieleni trawy...

Co za zaskoczenie, właśnie włączyli Internet, korzystam z okazji i wrzucam tekst.

Wraz z dowodem na kwitnienie drzew owocowych.

Sobota inna niż poprzednie

 

Make pace not war – hippisowskie hasło stare, jak stary jest ruch hippisowski. Hasło oczywiście pamiętamy, ale nasuwa się pytanie - Co poza tym okrągłym zdaniem i pacyfką pozostało z dawnego powiewu świeżości?

Czy w chwili obecnej hippisowski znaczek jest tylko elementem designu młodych dziewcząt?

Czy festiwal w Woodstock pozostawił piętno na jego mieszkańcach i jak to miasto wyglądają dzisiaj?

Tak prawdę powiedziawszy, nie zadawałem sobie tego pytania, a w jednej z gazet przeczytałem, że z zagorzałych hippisów wyrośli rasowi Yuppies.

Niespodziewanie dostałem odpowiedź na moje pytanie i jakby na odwrót, zacząłem zastanawiać się dlaczego nie zadałem sobie wcześniej takich pytań?

Wszystko to za sprawą filmu o polskim tytule „Pokój, miłość i nieporozumienia”

W miarę świeży film. Premierę miał w 2011 roku.

Fabuła jest prosta. Okazuje się, że w Woodstock osiedli najwytrwalsi z hippisów, kultywując tradycje, szanując przekonania. Jest wśród nich Grace, niepoprawna, podstarzała hipiska. W tej roli Jane Fonda. Pewnego dnia odwiedza ją dawno nie widziana córka, którą porzucił mąż. Wraz z nastoletnimi dziećmi wprowadza się do matki. Odwiedza ją po bardzo długim okresie milczenia, sama bowiem zgłosiła na policji, że jej matka handluje trawka na jej ślubie. Nie mogła tego wybaczyć matce i odcięła się od niej całkowicie. Sama jest sterylną i perfekcyjna prawniczką. Stara się aby dzieci kierowały się w życiu takimi samymi jak ona zasadami.

Wydawać by się mogło, że z takiego połączenia powstanie mieszanka wybuchowa, ale nic z tych rzeczy. Grace odnajduje w domu rodzinnym spokój, harmonię i miłość. Dzieci wkraczają w dorosły świat uczuć z pomocą i wsparciem swojej babki. Zaręczam Wam, że każdy chciałby mieć taka babcię i nie mówię tylko o urodzie Jane Fondy.

Nawet rodzinne palenie trawy ( jakże by inaczej z hippisami) wydaje się jakieś naturalne i zrozumiałe.

Ciepły chociaż może trochę naiwny w swej treści film. Pokazuje jednak stara prawdę, że warto być dobrym człowiekiem.

Przy okazji film stał się dla mnie swego rodzaju instruktażem - jak cieszyć się z życia w każdej sytuacji. Na naukę nie jest chyba nigdy za późno.

Mam nadzieję, że przyjdzie taki czas, kiedy będę mógł sprawdzić się w roli dziadka. Na razie ćwiczę na sucho. Nie znaczy to jednak, że założyłem już plantację marychy pod folią.

Kosiłem za to całą sobotę. Koszenie poprzedziłem zakupem nowej kosiarki. Wcześniej spędziłem trochę czasu w internecie, czytając to i owo na ten temat. Dowiedziałem się już jaki silnik powinien być najlepszy do mojego areału. Stanęło na spalinowym. Pięć koni mechanicznych z pojemnością 190 ccm, wgryzało się jak trzeba w bujną zieloność ogrodu. Nie poddawała się ta moja kosiarka nawet wtedy, kiedy natrafiła na kopce kretów. Spory ich teraz urodzaj. Ponoć krety mają swój okres godowy to i kopczyków więcej. Swoją drogą, to musi być fascynujący czas w życiu kreta. Któregoś dnia myśli – bzyknął bym sobie.

I zaczyna drążyć tunele w jedną i drugą stronę w poszukiwaniu odpowiedniej kandydatki. Żeby kret nie poszedł na łatwiznę, dała mu natura bardzo krótkie łapki więc nie ma co liczyć na samoobsługę. Zadziwiająco musi wyglądać taki kreci seks w wąskim korytarzu.

Póki co nie jestem wyrozumiały, ale jestem ekologiczny. Kupiłem odstraszacze kretów. Ponoć wbija się to w ziemię i za pomocą emitera aplikuje się pod ziemię jakąś nieprzyjemną wiązankę dźwięków. Nie jest to kreci dans, a więc stworzenia opuszczają działkę i obrażone na właściciela nie wracają. Całość zasilana bateriami słonecznymi.

Zobaczymy, chociaż ja jestem sceptyczny. Kiedy kupiłem taki odstraszacz na kuny, te demonstracyjnie pojawiały się w jego pobliżu aby zwalić tam wielką kupę.

Sprzedawca powie, że srały ze strachu. Zwał jak chciał a śmierdziało dalej.

Sranie kretów nie przeszkadza mi. Irytują mnie kopce. Wypowiadam wojnę kretom, bez ofiar. Nastawiam się na krecią emigrację.

Inna kategoria to sroki. Z wielkim zapamiętaniem wyciągają posadzoną właśnie cebulę dymkę. Być może wystające końcówki cebuli, z daleka wydają się srokom wypasionym pędrakami. Zderzenie z rzeczywistością jest przykre dla srok, które porzucają cebule zaraz po wyrwaniu ich z ziemi.

Ja kosiłem duże powierzchnie, Młody obkaszał murki i drzewka. Rodzinna kooperacja w której zyskują wszyscy a najbardziej rodzina jako taka. Muszę stwierdzić że pomimo tego że i ja i Młodszy mamy dominujące natury, obyło się bez konfliktów ( puk, puk odpukać)

Do tego duetu silników dołączyli się wnet sąsiedzi po bokach i mieliśmy kwartet a w porywach kwintet.

Jak w Ameryce - pomyślałem - Jeszcze trzeba grilla wieczorem.

I był najpierw u mnie potem u sąsiadów. Jakie to przewidywalne.

Drzewa kwitną nadrabiając zaległości. Siedzenie w takim ukwieconym sadzie to sama przyjemność.

Do tej przyjemności grillowania i napawania się widokiem drzew doszła jeszcze okazja.

Tak się jakoś złożyło, że w sobotę kończyłem swoje kolejne z grupy pięćdziesięciu lat.

Od soboty, w rubryce wiek, muszę już podawać liczbę 55. Jak to leci.

Wieczorem pojawił się Starszy z Synową i siłą rzeczy karkówka wylądowała na rozgrzanych kratkach. Do tego włoskie wino.

Pisałem kiedyś, że nie przekonują mnie włoskie wina, ale nie pisałem nic o sprzedawcach.

Pewien sprzedawca namówił mnie na pewne włoskie wino, odrobinę medium w ekonomicznych butelkach o pojemności jednego litra. Rewelacja grillowa. Zresztą nie tylko. Ponoć kupują je restauratorzy by podawać w dzbanach.

Pasuje.

Rodzinnie i sympatycznie. Przy okazji jasny i logiczny staje się mój zachwyt nad filmem o którym pisałem na początku.

A póki co Antoni, nie nerwowo bo to już nie te lata, ale powoli ciągniemy dalej najpierw do sześćdziesięciu. Potem to już chyba jakoś leci, bo wtedy nie ma już złudzeń, są tylko tak zwane srebrne lata.

A mówią, że paluszek i główka

Zachwycam się karteczkami które ludzie piszą do innych ludzi i pozostawiają w miejscach publicznych. Jeżeli mam tylko wolną chwilę, staje przed słupem ogłoszeniowym i czytam. W pierwszej kolejności te małe, odręczne napisane karteczki.
Któż teraz kreśli takie „eł” takie „żet” czy choćby takie duże „a”.
Jest tam informacja o znalezionych kluczach, apel w sprawie zaginionego psa pisany ręka zrozpaczonej emerytki. Raz spotkałem, przypięty czterema pinezkami list do złodzieja z tramwaju linii 12, zaczynający się od słów „Szanowny Panie Złodzieju”. Sądząc z formy, napisany również przez osobę pamiętającą kindersztubę Drugiej Rzeczypospolitej.
Kiedyś takiej karteczce do listonosza poświęciłem osobny post. Ktoś tam zauważył, że takie czytanie cudzych karteczek jest chamskie, ale one są zwykle przyczepione otwartym tekstem do widza.
Poza tym, jeżeli nie przeczytam nie wiem czy nie jest ona przypadkiem adresowana do mnie.
Żona zauważyła już dawno te moje skłonności, porównując moje zachowanie do legendarnego Rain Mena. Nie zgadzam się, książki telefonicznej zdecydowanie nie przyswajam.
Inna kategoria to kartki służbowe, wywieszane w witrynach sklepów. Pomijam te pojawiające się najczęściej, z treścią „promocja” lub „likwidacja sklepu”.
Gdzież te teksty rodem z PRL ?
„Zamknięte z powodu inwentaryzacji”
„Remanent”
Czy nawet obśmiane już nieraz „Jestem w terenie”
Teraz klienta się szanuje, prace administracyjne wykonuje się po godzinach pracy, albo w niedzielę. Oznacza to równocześnie, że szacunek dla pracowników jest jakby proporcjonalnie mniejszy.
Teraz jeżeli jest zamknięte, musi to być rzeczowo uzasadnione.
W zeszłym tygodniu przechodziłem w centrum Krakowa zauważyłem taki oto napis na szybie zakładu optycznego:

Złamałam palec
tel xxxxxx
Przepraszam
Siła wyższa!!!

Pomimo złamanego palca, zachowana jest w tekście pełna kultura co już wzbudza zaufanie do zakładu.
Ja z pewnością po takim złamaniu klął bym raczej a nie przepraszał. Chyba że w/w pomimo ostrzeżeń wsadziła palec w przysłowiowe drzwi.
Pomijając okoliczności, jest i informacja dla doręczyciela

Droga Pani Listonosz
Korespondencję proszę zostawiać obok w ( tu nazawa firmy)
Buźka

co oznacza, że relację właścicielki z przedstawicielka poczty Polskiej są modelowe.
Daleki jestem od żartu, że te relacje są modne, lub jak kto woli nowoczesne.
Ponieważ litery są czytelne można domniemywać, że palec złamał się przy lewej ręce, albo przy tej która nie odpowiada za pisanie.
Prosto i co najważniejsze skutecznie.
Nie wiem co czują ludzie, którzy nie mogą w terminie odebrać okularów. Jak palec optykowi, szkła są im one niezbędne do wykonywania pracy. A może na stanowisku pracownika, z powodu braku odpowiednich szkieł podobnemu do krecika, pojawiła się kartka z napisem:
Stanowisko nieczynne
z powodu złamanego palca optyka (-czki jak kto woli odmieniać) z centrum Krakowa.
Tylko czy taki tekst będzie usprawiedliwieniem nieobecności w pracy?
„Murarz domu muruje, krawiec szyje ubrania, ale nic by uszył gdyby nie miał mieszkania.”
Ten dziecięcy wierszyk przypomniał mi się w trakcie tych rozważań o wartości cudzej pracy.
I proszę ile przyjemności może dac interpretacja takiej karteczki.
I jeszcze jedno na marginesie
Często taka prosta kartka z ręcznym pismem informuje nie wywołując zgrzytu.
Taka przygotowana z zaangażowaniem agencji reklamowej duża tablica informacyjna może zdziwić.
Tę odkryłem na rogatkach miasta

O konieczności udzielenia odpowiedzi na każde pytanie

Tytułem wstępu

Leptir zaproponowała wybranym osobom udzielenia odpowiedzi na pewne pytania. Zwykle unikam takich działań, odpowiedzi, łańcuszków, przesyłania sweetaśnych nagród itp. Tym razem jednak dałem się wypuścić, ponieważ autorka wyraźnie zaznaczyła, że to jest zabawa. Jak zabawa to zabawa, ale zaznaczam, na moich warunkach.

***

Pani psycholog uderzyła trzy raz ołówkiem w biurko.

- Wracajmy do naszego formularza. Mam nadzieję, że możemy sobie mówić po imieniu. To skróci dystans pomiędzy badającym i badanym i uprości formuły.

- Mam jakieś inne wyjście ? – zapytałem zaczepnie

- W zasadzie wszystkie pytanie które mam poniżej zakładają, że taka zgoda została wyrażona.

- Trudno, wal – zgodziłem się – w końcu jestem tu za karę.

- Pierwsze pytanie – zaczęła Pani psycholog - największe twoje marzenie ?
- Prawie się nie znamy, jak więc mówić o marzeniach? Marzenia zmieniają się z wiekiem. Kiedyś chciałem mieć rower i miałem go. Potem udany seks i też go, nie chwaląc się, doświadczyłem. Potem doczytałem się w jednym z wywiadów chyba z Janem Nowickim, że to wszystko co się spełniło to były plany a nie marzenia. Na marzenie powinienem wybrać sobie coś co nie ma szansy się spełnić.

- No więc?

- No więc uważam, że kandydatki na Miss nie są takie głupie. Moim największym marzeniem jest pokój na świecie.

- Nie mogę tego tak napisać. To wygląda jak kpiny z ankiety – rzuciła psycholog.

- Proszę w takim razie napisać, że skazany nie ma żadnych marzeń.

- Drugie. Twoje credo życiowe ?

- Z powodu swojego kreda życiowego właśnie tu jestem – odpowiedziałem szybko.

Kilka dni wcześniej z powodu burdy na przystanku zostałem zatrzymany przez strażników miejskich. Powodem było to że doszło do wymiany słów, a potem szarpaniny. Wcześniej jeden gość zachowywał się na bardzo swobodnie. Palił papierosy dmuchając na znajdująca się w pobliżu kobietę z małym dzieckiem.

Nie reagował na jej prośby, wulgarnie je komentując.

Zwróciłem mu uwagę, ale on zdecydowanie kazał pocałować się w dupę. Potem zaproponował jeszcze, że mogę zająć się jego frontową stroną, mniej więcej na tej samej wysokości. Ponieważ nie zdecydowałem się na tę formę bliskości intymnej z facetem który pali tytoń, w dodatku na przystanku miejskiej komunikacji, doszło do wymiany słów. Kiedy zaś palaczowi brakło argumentów użył rąk, co zmusiło mnie do zachowania adekwatnego do sytuacji.

Potem pojawili się strażnicy, a na końcu okazało się, że facet ma złe nazwisko.

To znaczy jego nazwisko było całkiem dobre, bo nagle okazało się, że to ja zachowywałem się agresywnie na owym przystanku, zaczepiając spokojnych pasażerów.

W celu pohamowania agresji własnej zostałem skierowany na rozmowę z psychologiem.

- To jak brzmi to credo ? – kobieta powtórzyła pytanie, jednak z wyraźnym zawodowym znudzeniem

- Żyj tak żeby inni przez ciebie nie płakali. To niech pani zapisze.

- Czy masz coś do ukrycia?. To czwarte

- A Pani to ksiądz? Urząd Skarbowy czy doczesny wymiar sprawiedliwości?

Pewnie, że mam. Każdy ma coś do ukrycia. Bo ktoś, kto jest taki od końca do końca czytelny, nie jest wcale atrakcyjny.

A pani? Czy Pani ma coś do ukrycia? - odwróciłem pytanie - Na przykład w relacjach z własnym mężem? Czy powiedziała mu Pani, że ostatnim razem był kiepski w łóżku? Że gubi go rutyna. Że seks w jego wykonaniu przypomina realizację instrukcji dla pilota? Na pewno ukryła Pani. że nie dolecieliście do tych magicznych dziesięciu tysięcy metrów, nie mówiąc o tym jak śpiewała Trojanowska do „nieba bram”

- Skąd ? zn... - chciała zapytać, ale zaraz ugryzła się w język. Jej policzki zrobiły się mocno czerwone.

- Skąd znam Pani męża? Nie znam go. Znam facetów i znam kobiety. Moje pięćdziesiąt pięć lat upoważnia do takiego stwierdzenia.

Chwilę trwało zanim usłyszałem kolejne pytanie

- Co według ciebie jest podstawą poczucia szczęścia ?

- A co to jest szczęście? Mieć miliony na koncie? Kochająca żonę? Apartament na Karaibach? Wszystko zależy od sytuacji. Dla mojej żony szczęściem byłoby chodzić. To jej największe marzenie. Wiem co mówię, marzenie.

Nie ma więc droga Pani jednej recepty na szczęście, jak jednego lekarstwa na nasze dolegliwości. Czasem bowiem mamy sraczkę, a czasem banalne zaparcie.

- Pięć. Najlepsze lekarstwo na dołek ?

- Górka.

- Kpi Pan sobie, to nie jest test pierwszych skojarzeń

- A szkoda bo może takie odpowiedzi powiedzą o mnie więcej niż przemyślane i cytowane sentencje. Co zaś do górki, trzeba wyznaczyć sobie cel, a im jest ambitniejszy tym mniej czasu na użalanie się nad sobą. Mówiąc innymi słowami masz dużo roboty? To sobie jeszcze dołóż. Potem jak skończysz poczujesz spory luz.

- Gdzie szukasz źródeł inspiracji życiowej? To sześć

Inspiracji? Łatwiej odpowiedzieć na pytanie - skąd czerpię siły by rano wstać i przeżyć ten dzień, podobny do dnia wczorajszego z wiedzą że jutro tez będzie podobne?

- No więc skąd ?

- Może nauczyłem się cieszyć z rzeczy drobnych i codziennych? Cieszy mnie nawet udane wypróżnienie. O cho! Jestem lżejszy o jakiś kilogram, to będzie udany dzień.

Kluczem do szczęścia jest ....?

Chyba powtarzamy to samo pytanie. O podstawie szczęścia. Jeżeli stoimy przed zamkniętymi drzwiami to właściwy klucz to podstawa.

No właśnie, można tak filozoficznie powiedzieć – Podstawą szczęścia jest mieć właściwy klucz do zamkniętych drzwi, które mamy przed sobą. Teraz to pani sobie odwróci i będzie co to jest klucz.

- Ósme. A czy egoizm to zła cecha ?

- Według nowoczesnej prasy egoizm to podstawa szczęścia. Podstawa osiągnięcia orgazmu w seksie, nawet tym małżeńskim. Według mnie nie, nawet kosztem orgazmu.

- Czemu Pan tak ciągle o tym seksie?

- Czy to jest dziewiąte pytanie?

- Nie.

- W takim razie odmawiam odpowiedzi.

- Dziewiąte pytanie brzmi: czego nigdy nie wyznałbyś partnerowi?

- Pani chyba kpi. Ja w końcu dałem tylko w ryja, na przystanku, synowi pewnego znanego działacza w regionie. To mój pech. Nie trzymam dzieci w zamrażalniku, nie napadłem na kantor, a więc nie muszę odkrywać swego wnętrza dla ratowania skóry.

Skoro czegoś nie powiedziałem najbliższej mi osobie, to Pani wybaczy, nie powiem tego przypadkowemu psychologowi z urzędu.
- Nie gniewam się, to byłoby sprzeczne z moim zawodem - powiedziała cicho i zaraz przeszła do następnego pytania - czym jest dla ciebie pasja ?
- Która? Ta według Mateusza? Jana? Łukasza? A może idzie o ten zwykły upór w działaniu? Jeżeli tak to pasja jest takim wariactwem, które czasem budzi zachwyt a częściej zyskuje swoją jednostkę chorobową. A może pasja to próba obrony przed chorobą. Chorobą samotności.

-Jedenaście. Czy wierzysz w Wielką Jedyną Miłość?

Każda miłość która przyjdzie, wydaje nam się wielką i jedyną. Wyobraża sobie Pani sytuację, gdy mówi Pani do siebie – ta moja miłość to taka mała wepchnięta między dwie inne podobnie małowartościowe. Czy to w ogóle można nazwać miłością?

- I na koniec, dokończ zdanie: jeśli człowiek prawdziwie kocha to......

- To nie opowiada na to pytanie. Tak kocham, że mógłbym za Ciebie oddać życie. A potem co? Potem okazuje się że, jedno i drugie nie zdało egzaminu. Nie sprawdzili się. Nie na darmo poetka pisała „Tyle wiemy o sobie ile nas sprawdzono.” Koniec.

- No to koniec – powiedziała i spojrzała na mnie swoimi zielonymi oczami.

Zauważyłem to jak i to że potem długo notowała coś w swoich dokumentach.

- To nie będzie skojarzeń z kleksami? Testu na podobieństwo figur i ciągi cyfr do uzupełnienia?

- Dziękuje wystarczy. Na tej podstawie przygotuję opinię i przekażę odwrotnie.

Może nie trzeba terapii a wystarczy tylko rozmowa.

Wyszedłem z gabinetu. W głowie kłębiły się mieszane myśli i jak to ładnie mówią - ambiwalnetne odczucia. Jednak na pytanie - czy jeszcze raz dałbym w mordę temu cwaniakowi na przystanku?, zdecydowanie i bez oporów odpowiem – dałbym. O to jednak Pani psycholog nie zapytała.

Odkrywanie skiby

 

Pogodzony z rowerem, wracałem do domu systematycznie pedałując. Piątek początek weekendu. Celowo nie piszę wolnego, bowiem czas na popołudnie i następny dzień miałem już rozplanowany. Kiedy minąłem rogatki Krakowa, zauważyłem kłęby dymu unoszące się w oddali. Dokładnie w kierunku który wybrałem ostatnio za rodzinne siedlisko. Zaniepokoiłem się trochę, ale pamiętając dymy jakie wyprodukował w swoim ognisku sąsiad, doszedłem do wniosku, że to z pewnością czyjeś wiosenne porządki.

Potem dym skrył się z lewej strony za wałem przeciwpowodziowym. Pchany ciekawością wjechałem na ziemny wał aby zorientować się w sytuacji. To co zobaczyłem przeszło moje najśmielsze wyobrażenia. Przede mną, aż do Wisły rozciągał się pas spalonej ziemi aż do samej wody. Paliło się tu wczoraj lub przedwczoraj. Teraz płonęły łąki z drugiej strony wody. Ogień szedł szeroko, co najmniej na kilkanaście metrów. Oglądałem to wszystko z przerażeniem. Pomimo całej akcji uświadamiającej jest ktoś, kto przytknie zapałkę do suchej trawy. Ponoć zwyczaj wypalania pokutuje jeszcze wśród starszych ludzi, młodzi są bowiem wyedukowani.

Mam poważne wątpliwości czy coś zmieni się z czasem, od dawna bowiem wiadomo, że alkohol szkodzi * i co? I nic.

Wróciłem do domu i pokazałem żonie zdjęcia. Była zszokowana. Nadrzeczne łąki to siedziba wielu gatunków dzikich zwierząt. Bardzo często widywałem tam bażanty, czasem nawet sarny.

Ręce opadają jak się patrzy na niektóre pomysły człowieka co to się nazywa istotą myślącą.

Sobota pod znakiem fachowców. Najpierw ten od prądu uporządkował szafkę elektryczną. Mam nadzieję, że teraz będzie lepiej, albo tak jak trzeba.

W trakcie ganiania pomiędzy jednym a drugim wyłącznikiem, zauważyłem bardzo sympatyczną scenkę. Na polu przed naszym domem pracował traktor. Operator robił takie bruzdy do wysiewu. Za nim krok w krok podążał bocian, pilnie obserwując odchylaną skibę ziemi.

Co chwilę łykał też coś łapczywie. I to był właśnie przykład, że dzika przyroda potrafi dopasować się do mądrej nowoczesności.

Nikomu nie przyszło do głowy odgonić ptaka z pola. Traktorzysta przy każdym nawrocie spoglądał do tyłu sprawdzając czy bocian jest bezpieczny. Był.

I w takiej chwili aż prosiło się by zacytować CK Norwida.

„Do kraju tego gdzie winą jest dużą popsować gniazdo na gruszy bocianie, bo wszystkim służy....”

Że też Norwid nie napisał nic o wypalaniu łąk, że to nie służy nikomu.

Potem wyrwałem się by odebrać samochód z naprawy. Jak usłyszałem łączna kwotę zacząłem nerwowo rozglądać się w poszukiwaniu żyranta. Z lekkim portfelem jechałem cichutko, ponieważ nowe zawieszenie nie wydawało żadnych jęków. Teraz jest w zgodzie z przepisami.

Potem pojawił się brukarz z którym uzgodniliśmy zakres i wartość prac. Kiedyś mówiło się, że lepiej tłuc kamienie na drodze niż …. tutaj wymieniało się profesję, którą aktualnie wykonywał narzekający. Z zamiłowaniem powiedzenia tego używali kiedyś nauczyciele. Powiem tak - może nie tłuc, ale układanie jest dość wysoko płatne. Dobrze że byłem z polecenia więc udało mi się nie zapłacić zaliczki. Późnym popołudniem mój portfel to była jedna wielka czarna żałość.

Nic tylko się opić. Wszystko w odpowiedniej kolejności, najpierw praca.

Dlatego też złapałem się w końcu za łopatę, aby skopać grządki pod te zaplanowane pomidory i paprykę.

Szpadel za szpadlem ziemia ustępowała i rozluźniała się. Na sam koniec rozrzuciłem na wszystko kompost i zagrabiłem Kompost to może nie jest obornik, ale czułem się jak prawdziwy chłop. Oczywiście dodaje, że w znaczeniu włościanin. Aby nie było żadnych nieporozumień..

Poprawia się kontakt z sąsiadami, bo jeden pożyczał żabkę do rur inny przedłużacz do kosiarki. Już jest punkt zaczepienia i powód do rozmowy.

Posiadanie narzędzi przynosi więc również korzyści towarzyskie. I kto by pomyślał.

Tylko ten trzeci sąsiad obserwuje mnie skrycie zza rogu. Niech tam. W dobie internetu, Googla i poczty elektronicznej wszyscy jesteśmy obserwowani

* Tak mówią. Niektórzy. Mój lekarz mówi ( cytat z filmu Testosteron)

Czas było zacząć

Pojawienie się tego zdjęcia świadczy o tym, że rozpocząłem sezon rowerowy.
Trochę zostałem do tego przymuszony i to z powodu samochodu. Już dawno zauważyłem, że to raczej samochód mnie prowadzi niż ja prowadzę samochód. Wiedziałem, że amortyzatory umarły ze starości, a wahacze zawahały się na śmierć. Do tego doszedł hamulec. Z pobieżnych obserwacji wynika, że tylko ręczny, jednak po zdjęciu kół może okazać się, że prawda jest jeszcze bardziej bolesna. Jak szaleć to szaleć dołożyłem też naprawę centralnego zamka, abym nie musiał otwierać drzwi kierowcy od środka, bo wygląda to co najmniej dziwnie. O wymianie paska klinowego czy banalnego oleju już nawet nie wspominam. Ciekaw jestem czy się wykpię dwójką, mając na myśli zapłatę mechanikowi w tysiącach. Wyciągnąłem z garażu rower i pospiesznie przygotowałem go do sezonu. Wyczyszczony, nasmarowany sprzęt wrzuciłem do tyłu auta i udałem się do mechanika.
- Mam już dla pana te amory - powiedział na powitanie mechanik - i to w dobrej cenie.
A ja zamiast cieszyć się z dobrej ceny, byłem w pierwszej chwili nieco zaskoczony przyjmując staropolskie znaczenie słowa amory.
Było to jednak tylko wiosenne zaćmienie umysłu, po chwili wróciłem do rzeczywistości. Wyciągnąłem z bagażnika rower i wybrałem azymut na moją wieś. Zgrałem wizytę u mechanika z zapowiadaną w TV dobrą pogodą. Gdybym chciał wracać środkami miejskiej komunikacji zajęło by mi to kilka godzin, z koniecznością zmiany trzech linii. Mogłem również jak panisko zadzwonić po taksówkę i kazać się wieźć pod wskazany adres. To jednak podnosi koszty naprawy i wydało mi się. mało honorowe.
Piętnaście, Dwadzieścia, dwadzieścia pięć, dwadzieścia siedem. Licznik wskazywał zwiększającą się szybkość. Upajałem się nią …. niedługo. Najpierw odezwały się łydki potem uda. Brak nart w tym roku jak i w dwóch poprzednich dał znać o sobie. Rozpieszczanie tyłka samochodem również.
Dwadzieścia pięć, dwadzieścia, siedemnaście, piętnaście. Może lepiej było taksówkę?
Nie honorowo, zresztą tam za rondem jest most, zrobię zdjęcie i odpocznę chwilę.
Cyk, cyk, dokumentacja zrobiona. Jadę powoli, jest z góry.
Siedemnaście, o to całkiem przyzwoita szybkość. W końcu na pierwszy raz po zimie.
Słuchawki na uszach, w radio audycja o powstawaniu wszechświata.
-Wodór plus tlen i tak powstała woda – ciągnie ktoś swoją opowieść.
- A tak woda wychodzi na plecy - pomyślałem gdy zawiał wiatr i schłodził mi bluzę.
- Wszyscy jesteśmy z gwiazd - tłumaczył Pan Profesor.
- A swoje to ja za chwilę zobaczę, jak ten podjazd się nie skończy.
Nie miałem świadomości, bo samochód nie narzeka, że z pracy do domu mam prawie cały czas pod górkę. Minimalne prawie niezauważalne wzniesienie ciągnie się cały czas.
Za to do pracy będzie z górki – pocieszałem się zmieniając przerzutkę.
Kiedy pojawiła się tablica z nazwą miejscowości, poczułem się jak w domu. To zmotywowało mnie do działania. Dwadzieścia trzy, dwadzieścia pięć. Potem skręt w bitą drogę i tutaj wolno, bo po zimie trochę dziur. Można też odrobinę poszpanować przed sąsiadami. Przed niektórymi oczywiście. Są tacy którzy uważają, że najważniejszy jest zdrowy styl życia. Inni są zdania, że trzeba być frajerem aby mając auto jeździć rowerem.
Kiedy mijałem kolejne słupki przy drodze, przypomniałem sobie o tym gościu, który nawet śnieżną zimą jeździł na swoim rowerze, całkiem niedaleko mojego domu. Z pewnością do pracy. Zmieniał tylko w zależności od temperatury kurtkę na cieplejsza, a gumiaki na gumofilce.
Facet jadący w zimie, rowerem, w gumofilcach to obraz który tak szybko nie ucieka z pamięci.
Ja też podszedłem do tej jazdy niepoważnie, buty jakby do trekkingu, a ja na rowerze.
Wyjechałem zza zakrętu. Żona siedziała na ganku w promieniach popołudniowego słońca.
- Jak długo jechałeś? – spytała teściowa
- Jakieś czterdzieści minut – sprawdziłem zegarek i wygładziłem rzeczywistość – tak, że spokojnie.
Jak na to spojrzeć z boku to te kilkanaście kilometrów to tak zwany pikuś.
Na pierwszy raz po zimie to dla takego faceta jak ja prawie wyzwanie.
A po obiedzie demontowałem deski z których w grudniu zrobiłem wjazd po rozmokłej trawie. Uporządkowałem drewutnię i spaliłem w ognisku gałęzie pozostałe po przycinaniu jabłoni.
Boże jak smakowało na koniec roboty to pierwsze wypite w tym roku, na świeżym powietrzu piwko.
Cienki jasny dym z ogniska unosił się nad domem i zazdrościł dymowi sąsiadów. Tamten był intensywny, gęsty i czarny. Tak palą się chyba tylko opony. Czekałem na syreny straży pożarnej, ale ich nie usłyszałem. Po kwadransie dym uleciał gdzieś nad Wisłą, a ognisko sąsiada ukryło w popiele tajemnice palonych rzeczy. Kiedy wróciłem do domu było tuż przed dziewiątą.
- Siedzisz na tym ogniskiem jak Cygan - stwierdziła żona.
- Mówi się Rom jeżeli już – poprawiłem żonę.
Kiedy poprzednio zmieniliśmy mieszkanie, okazało się, że jest koło nas tak zwany cygański blok.
Poprzednia właścicielka całkowicie pominęła tę kwestię, ale jak się później okazało całkiem słusznie, ponieważ nie miało to żadnego związku naszym mieszkaniem.
Jeden tylko obraz utkwił mi w pamięci. Przed ten jakbyśmy teraz powiedzieli romski blok wychodziła tak stara cyganka. Na osiedlowym trawniku rozpalała małe ognisko i siadała na jakimś kamieniu czy pieńku. Godzinami patrzyła na żar i dym. Wszyscy z czasem przyzwyczaili się do tego widoku i nie wzbudzało to niczyjego zdziwienia.
Na twarzy tej staruszki widać zaś było tęsknotę za czasami dzieciństwa, za taborami.
Potem ognisko wygasło, albo jakoś inaczej nie rozpaliło się z wiosną, Umarła sentymentalna Cyganka i nie było już nikogo kto by tak ogniska palił.
Ja zaś byłem tak okopcony dymem, że nie potrafiłem wysiedzieć w fotelu bez szybkiego prysznica.
Zresztą co to było za siedzenie. Kiedy żona położyła się spać było koło jedenastej, a ja ledwo stałem na nogach. Idę spać, jutro do pracy na rowerze.
- Jutro będzie z górki – szepnął do mnie mój anioł stróż.
- Ale tylko w jedną stronę – dało się słyszeć z oddali.
Ki diabeł?

Waniliowy Dziadek

Od dwóch dni unosi się w firmie głęboki aromat wanilii. Ponoć ten pieszczący nozdrza zapach prowadzi do głębokiej relaksacji i pozytywnego zapatrzenia na świat.
Żadnej z tych reakcji nie zauważyłem u dzielącego szafkę wraz z tytułowym Dziadkiem, Krzyśka.
Złości się raz po raz, że dławiący smród jak go nazywa, nie pozwala mu cieszyć się aromatem kapuśniaku. Tę to zupę ślubna małżonka Krzyśka pakuje mu najczęściej do litrowego słoika. To w ramach drugiego śniadania, bowiem Krzysiek ma mały problem z zębami. Mały bo ich prawie nie ma.
Ja nie narzekam, chociaż nie będąc konsumentem krzyśkowego  kapuśniaku, bardziej doświadczam tych dziwnych emocji, gdy kwaśny zapach kiszonej kapusty miesza się z delikatną nutą waniliową.
Jak mówił Forest Gump – Każdemu jego kupa ładniej pachnie, ale nie daj się zwieść.
Aromat waniliowy to nie jest może jakiś tam Bruno Banani, ale ślubna małżonka Dziadka i tak gotowa była wystrzelać go po pysku. Za co? Za chodzenie na dziwki.
Jakież dziwki – mówi Dziadek, gdy z moje pensji to raptem na to powszednie piwo wystarczy i może na nalewkę w sobotę. Aby wystarczyło na nalewkę w sobotę, Dziadek prowadzi politykę oszczędności. Zaczął od siebie i dopiero niedawno zamienił gumofilce na normalne gumiaki. Drelichy zaś jak diamenty są wieczne.
- Na dziwki – głos ten dzwoni mi w uszach, gdy widzę przechodzącego pod oknami biura sześćdziesięcioparoletniego mężczyznę, za którym cały czas unosi się ten tajemniczy i cudownie relaksujący aromat.
Tajemnica jest prosta i łatwa do wyjaśnienia. Mówią, że chłop nie wyniesie z zakładu pracy tylko dwóch rzeczy. Rozpalonego żelaza bo go w ręce poparzy i rzadkiego gówna, bo mu przez palce przecieknie. Inne rzeczy zdecydowanie mogą się, jak to mówią niektórzy - „ sprzydać”.
A jeżeli już coś zostanie znalezione...
Znalezione nie kradzione - pomyślał Dziadek, podnosząc z ziemi buteleczkę samochodowego dezodorantu oprawioną w futurystyczny kształt. Cudo natychmiast znalazło się w drelichowej kieszeni bluzy. Niestety otwarte wcześniej opakowanie wysączyło swoją zawartość wprost do owej kieszeni.
Gdyby to była kieszeń spodni, z pewnością nie takich docinków byłby adresatem. Bo przecież wtedy taka plama wypadałaby w całkiem konkretnym miejscu.
Dziadek opowiadał w szatni z lubością cytując żonę, która wciągając zapach do płuc ponoć odezwała się w ten sposób:
- Z pewnością byłeś w burdelu dziadu, poznaję po zapachu.
Niejaki Ziomek natychmiast ripostował - Trzeba było spytać, skąd wie jak jak pachnie w burdelu?
Wtedy zobaczyłem tę iskrę w oczach Dziadka i już wiedziałem  Waniliowy Dziadek miał wielką ochotę stłuc ziomkowego ryja. Tylko moja obecność psuła mu ten iście szatański pomysł.
Może i dziadek jest już w wieku emerytalnym, ale widziałem jak  dźwigał betonowy krawężnik i wiem, że z pewnością nie warto robić sobiez niego jaja.
Każdego wkurza jak macają mu żonę, albo chociaż tylko tykają.
Dziadek jest prosty. Jak mówił Laskowik - jest prosty jak robota którą wykonuje. Nigdy nie miałem z nim jednak żadnych problemów. Wykonuje wszystkie polecenia służbowe i to bez tej kontestacji, typowej dla młodszych, i lepiej wykształconych. Dodatkowo, od paru dni czyni to wszystko z gracją, w delikatnej waniliowej atmosferze.