Za duży na bajki

W odniesieniu do mnie lepiej by było powiedzieć - za stary na bajki.
Cholera, rzeczywiście nikt mi nigdy nie powiedział, że jestem na coś za duży.
Post ten wpisuje się cykl który od czasu do czasu uskuteczniam, a mianowicie - Znacie? to poczytajcie.
Nie wiem czy ktoś pamięta tę moją bajkę "O lwie" która jest jakby połączeniem myśli Ignacego Krasickiego i  Wojciecha Młynarskiego. Panie Boże wybacz mi przy okazji bezczelność porównania.
No ale jak to mówią,  napisało się i poszło. Dlatego pewnie tak wielu ludzi boi się słowa pisanego.

Na piśmie zostaje twardy dowód naszej niewiedzy lub głupoty
Przeglądając swoje posty z wczesnych lat, trafiłem przez przypadek na bajkę swojego autorstwa o której całkiem zapomniałem. Ba wpisałem nawet w wyszukiwarkę dwie zwrotki tekstu, by przekonać się czy to rzeczywiście ja jestem ojcem. Wyszło, że jestem.

Muza Euterpe: patronka poezji lirycznej zgrała nade mną  na aulosie ( flet podwójny ) 

Chyba było już po koniec jej dniówki. Muza grając popychała mnie kolanem, bym szybko zebrał się do roboty.

- Szybko, szybko, zaczyna się weekend.

W tym twórczym uniesieniu wyobraziłem sobie lwa w cętki przynależne  jaguarowi, panterze lub gepardowi. 

Nie zmienia to jednak wymowy bajki, ani jej morału.

To tak dla porządku, abyście  nie pisali, że skleroza atakuje mój umysł. To była tylko chwila słabości w natchnieniu. 

Jeżeli więc nie macie nic innego do roboty w to gorące popołudnie, poczujcie się przez chwilę jak ten lew na sawannie.

Tak mnie codziennych moc problemów
wgniata w fotela chłodną skórę,
z którego perspektywy smętnie
oglądam świat swój i naturę.

Lecz nawet jednym okiem patrząc,
czy tego chce się czy też nie,
to nie widziałem by depresja
drzemała w takim groźnym lwie.

Pan lew w sawannie leżąc bykiem,
znosi piekące w dupsko słońce.
Ogląda sobie kątem oka
zebry pasące się na łące.

Pazur wyostrzy na kamieniu,
dmuchnie w rozwianą mocno grzywę
i myśli sobie - choć są w paski,
ja się paskami tymi żywię.

Nie ma kryzysu w mej spiżarni,
Kilimandżaro jest daleko.
Wszyscy z mej drogi karnie schodzą
gdy tylko ruszę swą powieką.

W dodatku moja pani lwica
jak tylko wróci z polowania,
to zaraz się przekona sama
jak to przeze mnie jest kochana

Dobrze być lwem co trzęsie grzywą,
dzięki ci Panie za te kły,
bo chociaż chciałeś mieć świat dobra,
najlepiej temu kto jest zły.

W tym samym czasie biedna zebra
skubiąc pozostałości trawy,
z daleka obserwuje lwisko
tłumacząc sobie swe obawy.

Przez ten szalony pomysł stwórcy
ni ukryć się, ni zmienić skórę
Jak tu w poczuciu zagrożenia
ćwiczyć świadomość i kulturę.

Żeby ten lew miast zaraz zabić
tylko zapłodnić zechciał mnie,
to może wtedy zebrze dzieci
miały by choćby cętki swe.

Że niby zebra w cętki śmieszna?
to niech się śmieje kto jest zdrów.
Lecz kto by się odważyć zechciał
wykrzywić gębę wobec kłów.

Prosty dylemat ale stały
Nikt nie chce zebrą na sawannie...
Lepiej ze zgrabną lwicą razem,
pijać szampana w dużej wannie.

Ty dobry Boże, zamiast pasków
daj cętki dla ochrony skóry.
I niech mi wtedy kto podskoczy,
z grzbietu polecą tylko wióry.

I tak od wieków jak światem światem
Jak zebra zebrą, a lew lwem
toczą się nieustanne walki,
bo nikt z nas nie chce zostać tłem.

Gdy siedzę tak w fotelu swoim,
wniosek nasuwa sam się, gdy
zebr jest mniej na bożym świecie,
snują się wokół głodne lwy.