15 listopada 2013

Inspiracje

Pan Nieistotny jest zakochany w poezji Nohavicy.
Jaromir jest mu bliski, bo jak mało kto potrafi pisać prosto o prostych sprawach. Kiedy wybiera się do Cieszyna i razem z bratem, który na stałe zamieszkał w pobliskim Bielsku, przemierzają uliczki tego urokliwego miasta czuje jakąś bliskość z tym czeskim pieśniarzem.
W sumie to nic dziwnego. Każdy lubi się pogrzać w blasku cudzej chwały, zwłaszcza gdy nie ma własnej. Kto tam chce się identyfikować z matką Madzi, zwłaszcza po wyroku.
Czując wspomnianą więź z autorem Jan Maria stara się zrozumieć albo wyobrazić sobie sobie co było inspiracją do napisania a potem zaśpiewania jakiejś piosenki?
Właśnie wczoraj w porze największej oglądalności, przy okazji reklam skutecznych leków dowiedział się o gnębiących zwłaszcza kobiety problemach intymnych. Bo w myśl reklamy, facet jak nie ma problemu z wypadaniem włosów to musi mieć problemy z erekcją.
Włosy wypadają z powodu testosteronu, czemu przeciwdziała pewien szampon. Jak? Może obniża poziom testosteronu, a wtedy jak znalazł są te wszystkie tabletki na wspomaganie wzwodu.
I tak koło się zamyka.
Z kobietami jest znacznie gorzej
Bo to nietrzymanie moczu, grzybica, upławy, a dodatkowo nerwica, szczególnie w te trudne dni. Cellulit, skórka pomarańczowa, suchość pięt i ten kaszel. Nie wiadomo czy suchy? czy mokry?
Jakbym słuchał Nohavicy – powiedział Jan Maria gdy napis reklamy zniknął z ekranu.
Normalny „Marsz zdechlaków” Ale żeby inspiracją dla barda był spot reklamowy w TV?
Są na tym świecie rzeczy o których się nawet fizjologom nie śniło, jak mówi Ferdek kiepski






Kultura głupcze

Według mojego osobistego rankingu słów najczęściej używanych, w dalszym ciągu na czołowych miejscach znajdują się dwa. To wstyd i hańba. W okolicach jedenastego w powszechnym użyciu był jeszcze „patriotyzm”, a raczej „patriota” a nawet „prawdziwy patriota”.
Często bywa, że ów wspomniany prawdziwy patriota używa dwóch wspomnianych na początku, topowych słów, oprócz oczywiście przekleństw. Te są ponadtopowe i ponadczasowe.
Na placu, zamkniętym spotkaniu czy w Sejmie RP, hańba ma się dobrze.
A wstyd?
Dziękuje wstyd mam zakryty.
Dosłownie przed chwilą dotarła do mnie informacja, że w Starym Teatrze kilkanaście starszych osób krzyczało pod adresem reżysera coś o wstydzie i o hańbie.
Dostało się przy okazji świetnym aktorom, bo sława i krytyka wpisana jest mocno w ten zawód.
Dlaczego mnie to nie dziwi?
Po pierwsze, kiedy przeczytałem informację o mianowania Jana Klaty na prestiżowe stanowisko Dyrektora Teatru Starego, byłem pewien, że wcześniej czy później do zgrzytu dojdzie.
Doszło
Ponoć już samo kompletowanie obsady aktorskiej znaczone było mniejszym lub większym zamieszaniem.
No i stało się to o co kasandrycznie przewidywałem. No może nie do końca zakładałem, że brutalne obyczaje ulicy przeniosą się do teatru. Bardziej do prasowych recenzji i dyskusji w TV Kultura.
Dla mnie, który w dalszym ciągu ubieram się odświętnie na spektakle do Słowackiego i właśnie Starego, zakłócenie spektaklu jest nazwijmy rzecz po imieniu zwyczajnym chamstwem.
Człowiek dobrze wychowany opuszcza widownię jeżeli rzecz cała mu nie odpowiada. Czyni to cicho by nie utrudniać odbioru sztuki przez innych widzów. W końcu zapłacili za bilety.
Przecież obcowanie z kulturą nie jest obowiązkowe. Nie ma przymusu bulwersować się na biletowanych sztukach czy wystawach. Chyba, że w myśl zasady przemysłowca Mullera z Ziemi Obiecanej – zapłaciłem więc mam prawo dobrze się bawić. Albo źle ale to już inna sprawa.
Kto jednak postanowił się zerwać z szarością codziennego dnia i wybrał się do teatru, powinien być przygotowany na ekstremalne odczucia widząc nazwisko reżysera na plakacie.
Czyżby już nie było miejsc gdzie kulturalne zachowania są jak najbardziej naturalne?
Wiem, wiem, swoboda artystyczna która zapanowała powoduje, że wobec promowanej sztuki trudno zachować kulturę, ale jak to mówią - szlachectwo zobowiązuje. Noblesse oblige.
A teraz z innej beczki, ale będzie i o wstydzie i o hańbie.
Ponoć w dawnym Związku Radzieckim wymyślono maszynę do golenia.
Wsadzał facet twarz do wnętrza specjalnej skrzyni, a tam zainstalowane na teleskopowych ramionach brzytwy dokonywały golenia.
- Ale przecież każdy z nas ma inny kształt twarzy – zauważył sceptyk
Konstruktor tylko uśmiechnął się pod nosem i odrzekł
- Tak ale tylko do pierwszego golenia.
Dlaczego wspominam ZSRR? Zapewniam, że dzieje się to bez związku z zamieszaniem wokół sposoby obchodzenia narodowych świąt.
Chodzi o to, że męska różnorodność ma się dobrze, ale tylko do pierwszego poważnego związku.
Od pierwszych jego chwil kobieta podejmuje się organicznej pracy od podstaw, aby znormalizować i uporządkować. Po prostu ulepić od nowa.
I tak to jakoś jest, że bez względu co by nie lepiła wychodzi z tego kubek do mleka.
Wśród najpopularniejszych narzędzi do modelowania faceta są: groźba, prośba a przed wszystkim karanie i nagradzanie seksem. To znaczy karanie brakiem go, a nagradzanie obietnicami otrzymania. Jak wieść gminna niesie, są spore problemy z realizacją obietnic.
Wstyd.
No i permanentna kontrola. O przepraszam „permanentna” nazywana jest teraz „przypadkową”.
Czytam takie kwiatki jak:
Przypadkowo sprawdziłam SMS-y w komórce mojego męża.
Przypadkowo odebrałam jego pocztę.
Przypadkowo.... bo przecież, tak jednorazowo to się nie liczy. Jednorazowo nie ma najmniejszego znaczenia.
Na dobrą sprawę dwie jednorazowe kontrolę faceta też związku nie przewrócą. Nie?
Hańba
Od kiedy znam moją ślubną małżonkę, a jest tego ponad trzydzieści lat, nigdy nie wpadło mi do głowy by zajrzeć do jej torebki, portfela czy sprawdzić komórkę.
Ja to nazywam zaufaniem. Słyszałem że to tylko naiwność
A jakie są efekty naiwności? Nie mojej oczywiście.
To fragment z jakiegoś damskiego forum.
„Cześć.
Przez przypadek zauważyłam dzisiaj, ze mój chłopak ogląda porno, oczywiście potajemnie... Myślałam, że to jednorazowe wejście, ale sprawdziłam historię i pokazało, że robi to prawie codziennie.”
Potem następuje szok, uczucie skrzywdzenia i oszukania, nawet zdradzenia. Oczywiście psychicznego. Chociaż do końca nie wiadomo bo jeżeli oglądając film dogadzał sobie całkiem fizycznie?
Potem przytacza się historie o tym jak ktoś znajomy, może nawet z rodziny oglądał i się stoczył. Na samo dno się stoczył.
No chyba, że zagrał w takim filmie, to teraz opowiada jak inwestować. Co gorsza mówi jak żyć.
Nie wierzycie ?
To poczytajcie ile cennych rad w dziedzinie seksu daje na łamach kobiecych portali niejaka Jenna Jameson. Nie ma chyba faceta który nie zna tego nazwiska. A Linde Lovellace znacie ? Robiła to samo.
Jenna uczy jak być asertywną i egoistyczną by osiągnąć maksimum zadowolenia.
Ja do dzisiaj tkwię w błędnym przekonaniu, że przyjemność czepie się dając radość innym.
Ale ja jestem już stary Panie Dziejku.
Mój ojciec patriotycznie uczył mnie uczciwości wobec Ojczyzny. Uważał bowiem, że jeżeli jest ona nawet socjalistyczna to jakaś elegancja wobec niej obowiązuje. Wyrabiał u mnie negatywne odczucia związane z kombinatorami, jak choćby z tak zwanymi konikami, wymieniającymi dolary pod Pewexem. Do dzisiaj zostało mi przyzwyczajenie do nieunikania płacenia podatków.
Mówią, że to nie wstyd a głupota.
Minęło kilka lat, Ojczyzna straciła dopisek „ludowa” i zobaczyłem pewnego senatora, związanego kiedyś z branżą walutową. Przed kamerami misyjnej telewizji opowiadał jak żyć. Ojciec czuł się podle.
To moje pierwsze skojarzenie gdy czytałem rady Jenny.
Wracając do pornoli. Panuje obiegowa opinia, że oglądanie pornografii zubaża męską psychikę.
No dobrze, ale dlaczego stosowanie rad aktorek porno wzbogaca już życie intymne? I nie tylko małżeńskich sypialni.
Może w tym tkwi tajemnica tego sprzeciwu kobiet wobec tego, żeby faceci sobie pooglądali.
Chodzi o to żeby nie odkryli skąd panie ( niektóre oczywiście, bez obrazy) czerpią inspirację.
Jest takie stare powiedzenie:
Idealna kobieta powinna być damą w towarzystwie, kucharką w kuchni i dziwką w łóżku.
Faceci uważają jednak, że do tego potrzebne są aż trzy różne kobiety. Ideał jest wtedy, gdy te trzy panie nie wiedzą nic o swoim istnieniu.
Damskie forma radzą
... Jak mój chłopak miał tapety z gołymi laskami, powiedziałam mu, że nie chce żeby to trzymał, i się na to gapił. Na szczęście mnie posłuchał...
Wykasował
A co jeżeli na nieszczęście nie wykasuje?
… Cóż skoro on nie chce przestać, to mu powiedz, ze jeśli tak bardzo one mu się podobają, i nie może bez tego żyć to i niech one mu wystarczają. Zrób mu szlaban na jakiekolwiek pieszczoty...
No i mamy uniwersalny i wspomniany już wyżej, a znany od tysiącleci sposób.
Tego karania i nagradzania nie potrafię zrozumieć pomimo upływu lat. Jest mi coraz bliżej do stwierdzenia o przereklamowanej roli seksu w życiu człowieka, ale tego nadal zrozumieć nie potrafię.
Bo chodzi o to by wobec siebie zachowywać się uczciwie. W końcu noblesse oblige







13 listopada 2013

Po angielsku

Ponoć nie będzie już problemu z rejestrowaniem angielskich samochodów. Pojazdy z kierownicą po prawej stronie specjalnie dla potrzeb ruchu lewostronnego, zaleją nasz rynek ponoć w imię poszanowania europejskich przepisów. Będzie taniej czytałem w prasie.
Zastanawiam się czy bezpieczniej. Pandę czy Passata z angielską kierownicą potrafię sobie wyobrazić, ba widziałem nawet jak śmiesznie wychyla cały przód z kolumny samochodów by przekonać się o możliwościach wyprzedzania. Wyobraźmy sobie czterdziestotonowego MAN-a wykonującego ten sam manewr. Już, gdy tylko o tym pomyślałem, włosy stanęły mi dęba.
- Ty Relski myśl o pozytywach. Zawsze patrz na jaśniejszą stronę życia
Może wraz z nimi wtoczy się do naszego kraju odrobina angielskiej elegancji, brytyjskiego humoru na poziomie Monty Pythona i umiejętność wychodzenia z imprezy przed jej końcem i w dodatku na własnych nogach czyli jak to się mówi „po angielsku”.
To akurat potrafię i skłonność do znikania z imprez, zanim kolejny kieliszek mnie rozłoży, opanowałem do perfekcji. W gronie znajomych nazywa się to nawet „instynkt powrotny Relskiego”, ale tym już kiedyś chwaliłem się na tym blogu. Może więc nie trzeba koniecznie kupować auta z kierownicą z drugiej strony by panować nad sobą?
Myślałem o tym, stojąc dzisiaj w kolejce do dmuchania. Po drodze do pracy policjanci bardzo regularnie urządzają sobie popis wydolności płuc kierowców. Jestem zwolennikiem trzeźwości za kółkiem chociaż ze wstydem muszę powiedzieć, że sam nie jestem całkiem bez winy. Ale to było już bardzo dawno. Dalej jednak wstydzę się za szczeniackie błędy.
Stoję więc w tej ponad kilometrowym sznurze pojazdów, czekając na swoją kolejkę z nadzieją, że dotrę do pracy na czas. Panowie policjanci badają wszystkich bo oni są już w pracy.
A gdyby tak badać według ustalonego algorytmu?
Na przykład: co czwartego, blondynów w okularach, albo wszystkie czerwone samochody.
Algorytm jest – wszystkie pojazdy poruszające się daną drogą w obu kierunkach.
Do zapomniałem dodać, że droga zagrodzona jest i badana w obu jej kierunkach.
Po zmianie przepisów taki policjant poskacze sobie to z tej to z tamtej strony, w zależności od kierownicy.
Wczoraj znajomy opowiadał mi taka historię.
Późnym wieczorem policja zatrzymała do kontroli samochód. Funkcjonariusz podszedł do drzwi i poprosił o uchylenie szyby. Kiedy salutował, poczuł już intensywną woń alkoholu wydobywającą się przez szparę w uchylanej właśnie szybie.
- Czy Pan jest pod wpływem alkoholu ? – spytał Policjant
- Oczywiście, że jestem – radośnie potwierdził mężczyzna
- I w takim stanie prowadzi pan samochód? - spytał z niedowierzaniem, obserwując jego totalny spokój
- W żadnym wypadku. Mam kierowcę – tu wskazał na kobietę siedząca po jego prawej ręce – Kochanie pokaż się Panu sierżantowi.
Dopiero kiedy funkcjonariusz wsadził głowę głębiej do samochodu, zauważył kierownicę znajdująca się innej stronie.
Ponoć bohater tej historii korzysta z każdej okazji by ją opowiedzieć znajomym.
Opowiadanie może nie porywa akcją ale chwała tym którzy zrozumieli i w odpowiednim momencie oddali kluczyki od auta.
Teraz zdecydowanie będzie dłużej, albo zrobią badanie na cztery ręce. W końcu prawie zawsze pojawiają się w dwójkach. To chodzenie parami było modą jeszcze w PRL-u. Taki układ był powodem wielu dowcipów.
Dmuchnąłem fantazyjnie i po krótkim piśnięciu aparatury pozwolono mi jechać.
- O macie panowie tę maszynę która robi „pim”. Bardzo ją lubię – powiedziałem, ale z miny funkcjonariusza wywnioskowałem, że nie oglądał „Sensu Życia wg Monty Pythona”
Szkoda.
Dojechałem na czas. Zdążyłem jeszcze odebrać pocztę, a tam propozycja zakupu podgrzewanych kapci.
Ponieważ żona cały czas sygnalizuje mi problemy krążeniowe, temat mnie zainteresował. Do chwili oczywiście gdy nie przeczytałem, że  pantofle podgrzewa się mikrofalówce.
Jesteś zziębnięty  po mroźnym dniu?  Marzysz o ciepłych kapciach?To skąd je wziąć? Z mikrofalówki  - głosi reklama. To nie żarty!
Kapcie wykonane ze specjalnego materiału polar i wypełnione spreparowaną pszenicą.
Wystarczą dwie minuty aby kapcie nagrzały się do odpowiedniej temperatury.
Co ciekawe, tyle samo podgrzewam sobie obiad przygotowany uprzednio  na talerzu. Ruskie pierogi, albo pyzy.
A gdzie higiena? Sprzedawcy i o tym pomyśleli
Produkt można skropić olejkiem zapachowym, dla przyje mnego efektu nie tylko dla naszych stóp, ale także nosa.
To w takim razie kiedy grzać jedzenie?  W mikrofali?  To po czy przed kapciami?
Nie róbmy problemu.
Ponoć można używać jednej szczoteczki do zębów, paznokci i nóg. Wystarczy tylko zachować właściwą kolejność.



 

12 listopada 2013

O dwóch białych koniach

- Idzie zima - powiedział do siebie Pan Nieistotny kiedy wyszedł przed dom, a mroźne powietrze uderzyło go w twarz. Niosło chłodem znad gór.
Niby taka jest kolej, bo po jesieni zawsze następuje zima. Z wiekiem jednak nie czeka się już tak intensywnie na pierwsze białe płatki, tak jak czekało się kiedyś. A przecież ludowe powiedzenie mówi, że Marcin na białym koniu przybywa.
Znaczy to, że od tego dnia nie powinny nas dziwić wirujące wokół śnieżynki.
Przy okazji imienin Marcina lub jak kto woli Święta Niepodległości Polski, warto wspomnieć bo okazja po temu, że na białym koniu miał do kraju przyjechać również Generał Anders. W tym jednak przypadku nie chodziło bynajmniej o zimę, a bardziej o wiosnę. Wiosnę Narodu, tego narodu.
Z wiekiem Jan Maria coraz bardziej opowiada się za umiarem w pogodzie i w polityce.
Po tych rozważaniach patriotyczno - pogodowych Jan Maria wciągnął szpadel z szopy na narzędzia nazywanej szumnie garażem z powodu przetrzymywania tak motocykla Młodego. Ręka już doszła do siebie i elastyczną opaskę można było oddać do prania. Szybko realizował wcześniejszy plan uporządkowania dwóch klombów. Chojna ręka poprzedniego właściciela wsadziła krzaki zbyt gęsto. Dodatkowo według zasady igły i liście, na przemian. Klomby wyglądały efektownie zaraz po posadzeniu, teraz jednak przerosły tak, że tworzyły jedną zieloną gęstwinę. Teraz z jednej strony są liście z drugiej igły a z zaoszczędzonych roślin udało się utworzyć dodatkowo niezły skalniak.
Skalniak odrobione przysłania platformę zjazdową do wózka i to też było zaplanowane. Kiedy Nieistotny wsadził ostatnią roślinę wyprostował się i ogarnął gospodarskim spojrzeniem efekty swojej pracy. Był zadowolony.
Po obiedzie zaczął podglądać jednym okiem programy informacyjne. Czynił to z niepokojem biorąc po uwagę wydarzenia lat poprzednich.
Właśnie zaczynała się powtórka z poprzednich lat. Może to zabrzmi infantylnie, ale Jan Maria zwrócił uwagę na jeden fragment z telewizyjnej relacji.
Do młodziutkiego drzewa, rosnącego na skraju chodnika podbiega grupka osób z zaciągniętymi na twarzy kominiarkami. We czwórkę zaczynają się mocować z solidną drewnianą konstrukcją która osłania młode drzewko. Wydaje się, że drzewko na ma najmniejszych szans, ale nie dają rady. Zaczynają więc pastwić się nad następnym. I w tym przypadku konstrukcja wytrzymuje. Gdzieś w dali płonie samochód. Wokół panuje totalna rozpierducha, a Nieistotny patrzy na drzewko. Nie dziwi się już, dlaczego ktoś pozakładał takie solidne konstrukcje. Być może przez południowe prace w ogrodzie tak bulwersuje go ten incydent z drzewkiem.
Bo przecież takie drzewko nie jest ani za lewicą, ani za prawicą. Nie wygłaszam poglądów na temat i jest tylko niemym świadkiem wydarzeń.
I to ma być patriotyzm?
To ja w takim razie dziękuje. Sorry Polsko – powiedział do siebie Jan Maria. Od razu przypominał sobie ten utwór w wykonaniu Marii Peszek.
Chyba opowiada się za taką, wyśpiewaną przez nią formą patriotyzmu.
A potem pojawił się kot sąsiadów, całkowicie niepatriotycznie ziewnął i zwinął się w precel. Zaraz też zasnął na fotelu w salonie.
Prawdą jest, że to koty wybierają sobie właścicieli.
Właścicieli ? Ha, ha, ha, ha.

10 listopada 2013

Pomysł na urodziny



Przygotowujemy się do Narodowego Święta,  próbując zmienić nasze nastawienie do sposobu jego obchodzenia.  Jak by nie było to są  kolejne swoiste urodziny naszej ojczyzny. Dziś już nikt dzięki bogu nie każe za tę ojczyznę umierać, a dzisiejszy patriotyzm bliższy jest mi do tego o czym śpiewa Maria Peszek. W końcu uczciwość wobec własnego kraju to także bardzo pożądana cecha. Poza tym mam mało zaufania do tych co krzyczą najgłośniej i to bez względu na polityczną stronę. Z zazdrością patrzę na przyjaciół Francuzów i ich festyny, ale o tym już chyba pisałem. Świąt radosnych, świąt oczekiwanych tak jak oczekuje się urodzin przyjaciela. Świąt bez zadęcia, patetycznego łopotu sztandarów  i  równie poważnego marszu,  jakby z manifestacji trzeba było od razu obstawiać barykady.  Leszek Wójtowicz śpiewał kiedyś w innych warunkach
 Nie pragnę wcale byś była wielka
Zbrojna po zęby od morza do morza
I nie chcę także by cię uważano
Za perłę świata i wybrankę Boga
Chcę tylko domu w twoich granicach ….
 A więc  bawmy się, radujmy świętem. Lansowany jest dzień jedzenia polskiej gęsi.  Tylko skąd pewność, że złożona w worku foliowym gęś nie jest tanią chińską podróbką, a naprawdę  pochodzi Polski?  Był taki dowcip o sprawdzaniu pochodzenia drobiu, skąd jednak wziąć fachowca? Żeby święto się udało, gęś powinna być biało - czerwona. Pomimo upływu lat i zmiany klimatu, daleko nam jeszcze do gęsi zielonej. A może napisać to inaczej, pomimo upływu lat i zmiany klimatu nie wyrośliśmy jeszcze z gęsi zielonej. Tutaj informacja dla rozkojarzonych. Nie idzie mi o stan świeżości drobiu ale o jego odmianę, o tak zwaną gęś kabaretową.
Ponieważ mam wprost genetyczną skłonność do zachowań paralelnych, dopisuję poniżej ciąg dalszy ryzykując odsądzenia od czci wiary i patriotyzmu.  
Kiedy my tak śledzimy najbardziej topowe przepisy na smalec z gęsiego kupra, jakoś uciekło nam to, że na świecie obchodziło się właśnie dzień, jak się okazuje równie mocna związany z jedzeniem.  9 listopada  – „Światowy dzień gry wstępnej”  Można, a nawet wypada zaraz  zapytać, co ma piernik do wiatraka?
Po lekturze takiej Konopielki wiemy, że gra wstępna ograniczała się do działań polegających na zrobieniu sobie miejsca  pod pierzyną, gdy w chałupie wszyscy spali na kupę w jednym łóżku.
„Nogami rozgrzebawszy dzieciska  zacząłem to swoje mężowskie w te i nazad”
Są i inne wspomnienia znaczone cytatami.
Pieszczota słowna w stylu -  No Mamuśka zaczynamy
W grę wchodzi również striptiz - ściągnięcie skarpetek, lub w przypadku Atrakcyjnego Kazimierza -  beretu.
No i do tej pory wystarczyło.
Teraz  czytam na „jego stronie” że najważniejsze jest jedzenie. Ponoć jedzenie jest największym afrodyzjakiem.
Żarcie w łóżku? Przecież okruszki na prześcieradle tak drapią dupsko, że trudno skoncentrować się na czymś innym.
Co prawda były światłe przykłady jak w filmie 9 i 1/2 tygodnia. Te sceny z miodem, kto nie pamięta?
 Ponoć po wejściu tego filmu do kin, sklepy spożywcze odnotowały zwiększony popyt na ten pszczeli produkt. Każdy kto ma swoje lata   pamięta jednak, że w PRL-u nie było łatwo, nawet z miodem.  Nasi rodacy używali więc miodu sztucznego czyli udawanego . Czy w zamian mieli prawo liczyć na coś więcej niż tylko udawany orgazm?
Miód to taniocha w dobie wspomnianych wyżej  tanich chińskich podróbek.
Czekolada, szampan, kawior... Istnieją dziesiątki afrodyzjaków, którymi możesz zaskoczyć swoją partnerkę. Dodatkowo:  kozie mleko, owoce morza, morele zmiksowane z mleczkiem pszczelim, miód...
I zasmażka - wypadałoby  dodać  za  kabaretem OTTO ( kto jeszcze pamięta?)
Tu aż prosi się jeszcze jeden cytat tym razem z filmu Kingsajz.  Szyszkownik  Kilkujadek miał zwyczaj mówić -  Popowiększali się i w dupach się poprzewracało. Za dobry byłem!



08 listopada 2013

Statuetka

Pan Nieistotny, chociaż zwykle tego nie robi, spojrzał przez ramię koleżanki siedzącej przy sąsiednim stanowisku komputerowym. Ponieważ piątkowe południe oprócz pięknej pogody przyniosło również ograniczony ruch klientów, każdy radził sobie z nudą na swój sposób. Nie znaczy to, że Jan Maria umilał sobie czas podglądaniem kolegów. On po prostu przechodząc z filiżanką kawy, zauważył ten tytuł na monitorze koleżanki.

Co to za statuetka - spytał ? Chyba nie jestem na bieżąco. Jest statuetka z Oskarem, Niedźwiedziem, Lwami a nawet Bursztynowym Słowikiem, jak dobrze pamiętam.
Poza tym kiedy to Bieber trafił na cokoły? Zawsze wydawało mi się, że to jest taki młodzieniec co to ma problem z buzującymi hormonami. Przy okazji trochę śpiewa, kogoś opluł i jest idolem nastolatek, ale żeby odlewać go z cennego kruszcu?
Koleżanka spojrzała na Nieistotnego z wyrzutem
- Janie tobie się ta Maria całkiem się na głowę rzuciła. Tu chodzi o nagrodę, czyli statuetkę MTV. Bednarek walczy tam jako przedstawiciel Wschodniej Europy, między innymi z Bieberem co reprezentuje Amerykę.
- A gdzie to piszą takie newsy – spytał Nieistotny
- Jak to gdzie na Pudelku – stwierdziła koleżanka dając świadectwo sympatii do Bednarka, Biebera a przede wszystkim Pudelka.
- No tak - podsumował Nieistotny - A nie można by było napisać : Bednarek walczy z Bieberem o statuetkę MTV ?
- Czepiasz się jak zwykle – stwierdziła Koleżanka i wróciła do lektury, żeby wiedzieć gdzie? Kto? z kim? I najważniejsze pod kim?
- Czepianie to przywilej wieku – zauważył Nieistotny. Zaraz też dodał – jaki kraj taki reprezentant.
Swoją drogą, przy takich okazjach podtrzymuje w sobie przekonanie o potrzebie stosowania znaków interpunkcyjnych w których sam się gubi. No i ten szyk wyrazów z zdaniu.
Chociaż, gdy się trafi gorszy dzień nie pomoże dyscyplina i przecinek.
Któregoś ranka, jeszcze przed kawą ( może to jest wytłumaczenie )nie potrafił zrozumieć istoty bólu w zdaniu - Ranny żołnierz nie mógł mówić z bólu. Wspomniane zdanie przeczytał obuty w tak samo ranne pantofle.

07 listopada 2013

Uzależnienia

Podniósł powieki i spojrzał na zegarek, była tradycyjnie czwarta trzydzieści.
Oczy piekły go niesamowicie i dałby sobie rękę obciąć za to, że nie zasypiał wcale tej nocy. Podobnie zresztą jak poprzedniej nocy i jeszcze poprzedniej. Oprócz oczu bolało go prawie wszystko. Paliło gardło, piekła skóra, bolały mięśnie. Wszystko w nim nawalało oprócz sumienia,
które ostatnio stawało się jakby jaśniejsze. Bał się jednak, że i to może się wkrótce zmienić. Na samą myśl zacisnął pięści tak mocno aż zbielały mu kostki, z powodu nagłego odpłynięcia z nich krwi. Zaczął rzucać nogami a potem już cały przerzucał się z pozycji do pozycji. Na plecy, na brzuch poprzez jeden lub drugi bok. W końcu cały zwinął się w pozycji embrionalnej i przykrył głowę poduszką.
Docisnął brzegi tak, że najpierw zrobiło się całkiem ciemno. Trwał tak uspokojony pozornie, ale już za chwilę zaczęło mu brakować powietrza. Nie zwalniał jednak nacisku rąk na poduszkę pomimo tego, że zaczął się dusić próbując łapać resztki powietrza. Jak ryba wyrzucona na brzeg łapał nerwowo powietrze. Tylko mądrość organizmu spowodowała, że w ostatniej chwili zerwał z siebie kolorową powłoczkę z pierzastą zawartością i usiadł na łóżku. Był cały spocony i rozedrgany. Odrzucił kołdrę i nie bacząc na to, że śpi całkowicie bez piżamy, nagi ruszył w stronę salonu. Podszedł do barku i otworzył z klucza małe drzwiczki, kryjące tę intrygującą zawartość.
Wgłąb szafki wdarł się promień światła, odbijając się od stojących na sztorc szklanych szyjek.
Pomimo pory nocnej, niczym w wojsku stały tak w szeregu i w pełnej gotowości. Z metalowymi nakrętkami założonymi na szyjkach, niczym oddział zbrojnych w stalowych hełmach na głowach. Szybkim ruchem wyciągnął jedną z nich i położył na ławie. Obok postawił kieliszek całkiem nie dbając o to czy odpowiada swoim kształtem bukietowi aromatów. Nie liczyła się też temperatura, ważne było tylko pragnienie. Pragnienie wynikające z pewnego zgubnego przyzwyczajenia, pielęgnowanego przez lata.
Odkręcił zakrętkę i już miał napełnić kieliszek, gdy pozbawiona osłony butelka wydała się jakby jaśniejsza ukazując bursztynowe wnętrze.
Pochylił twarz na wysokość blatu i spojrzał na flaszkę z tym grającym w niej świetle. Później spojrzał poprzez kolorowy płyn dalej i głębiej niż by się mogło wydawać, patrząc na tę scenę.
Zobaczył tam zdeformowane kształty mebli, sprzętu RTV, a na koniec rodzinne zdjęcie. W orzechowych ramkach tkwiła fotografia zrobiona kilka lat temu, w czasie południowoeuropejskich wakacji. Na nim żona wraz z dwójką dzieci, wszyscy przyjaźnie uśmiechający się do aparatu.
Do niego znaczy się bo to on naciskał spust migawki.
Butelka wódki zdeformowała rzeczywistość i poprzez załamania i rozmycia uciekł gdzieś ten naturalny i radosny rodzinny. Z tej perspektywy postacie wyglądały bardziej jak nocne majaki, które miały zwyczaj nachodzić go we śnie. Zdecydowanym ruchem odstawił butelkę.
W końcu tyle myślał o kosztach swojego hobby. Rodzina, tak bardzo nie chciał jej stracić.
Wrócił do pokoju, wyszukując części porzuconej w nieładzie garderoby. Potem założył buty, jakąś kurtkę i najciszej jak mógł, tak by nie budzić domowników wyszedł z domu.
Wszystko to obserwowała żona. Spod półprzymkniętych powiek, po to by z jednej strony zareagować w razie potrzeby a z drugiej dać mu poczucie pewnej intymności działania trzymała dyskretnie rękę na pulsie. Ileż to już razy zdarzał mu się taki odlot.
Kiedy drzwi zamknęły się delikatnie skrzypiąc, a po chwili dał się słyszeć chrzęst klucza w zamku, otwarła oczy całkiem szeroko. Po chwili usiadła na łóżku. Dochodziła piąta.
Wybiegł prawie z klatki schodowej, ale już na ulicy zwolnił. Trwała jeszcze tak zwana pora nocna, ale w pojedynczych oknach świeciło się już światło. Gdzieniegdzie jakiś samochód sunął ulicą.
Ponieważ nie był to pierwszy z takich nocnych spacerów, bez zbędnego zastanowienia skierował w stronę pobliskiego parku.
Park to może spore nadużycie. Był taki kawałek zadbanej zieleni, pośród której ktoś zainstalował dwie ławki. Na jednej z nich zwykł był siadać i obserwować księżyc, który chował się za chmurami by za chwilę rozbłysnąć swoim pięknym, srebrzystym chociaż odbitym światłem.
Imponował mu bo chociaż stawał się mroczny powracał jednak ciągle z tym swoim blaskiem.
Może to jest jakaś wskazówka i dla niego? Ze jeszcze będzie radośnie? Normalnie?
Ileż tych znaków zapytania?
Z daleka widział już, co mu się wcale nie spodobało, że na jego ławce ktoś siedzi. W zasadzie alternatywą była druga, co to jednak znaczy przyzwyczajenie. W końcu to tutaj porządkował myśli i zbierał siły. To tutaj obiecywał sobie, że inaczej podejdzie do życia. Po staremu na nowo.
Już stawał się człowiekiem kompromisu, ze sobą po to by znów uchlać się bezkompromisowo.
Zdał sobie sprawę, że siadając na tej ławce, zawsze zajmował jej prawą stronę. Ta pomimo siedzącego osobnika pozostawała nadal wolna. Nieznajomy siedział na lewej stronie.
Podszedł bliżej.
- Przepraszam
Cisza. Nieznajomy w zamyśleniu patrzył gdzieś tam daleko, z doświadczenia swojego wiedział już, że dużo dalej niż linia graniczna parku.
- Bardzo przepraszam, czy to miejsce jest wolne - powiedział wskazując na „swoją” część ławki? A zaraz potem nie pytany dodał – Wie Pan, kiedy tu przychodzę nocami, zawsze siadam w tym miejscu. Przyzwyczaiłem się i boję się, że nie dam rady myśleć się gdzie indziej.
Nieznajomy spojrzał na niego nieprzytomnym spojrzeniem, a następnie powiedział
- Bardzo proszę.
Szybko przesunął się na sam kraj.
- Nie, nie proszę siedzieć, zdecydowanie wystarczy tu dla mnie miejsca.
Siadł na początek trochę asekuracyjnie, ale po kwadransie rozsiadł się już całkiem wygodnie. Tak jak to miał w zwyczaju.
Nieznajomy nie odezwał się przez ten czas ani słowem, a po obserwacji nieba, przeszedł do pisania czegoś na asfalcie alejki. Ponieważ czynił to przy pomocy kawałka gałęzi która trzymał w dłoni, tekst pozostawał zagadką.
Chociaż w towarzystwie Nieznajomego nie był w stanie skupić się na swoich myślach, a po tym okresie milczenia nabrał ochoty na rozmowę.
- Przepraszam raz jeszcze. Oczywiście nie musi Pan odpowiadać na moje pytanie, ale co Pana gna do tego parku po nocy?
Sam niepytany odpowiedział - Ja zbieram tu myśli, nabieram sił dla swoich postanowień. Wie Pan Jakiś czas temu zacząłem nadużywać. Nie, nie chlać jeszcze na umór, ale tak po prostu nadużywać. Drink, kieliszek wina czy kielonek nalewki, stały się codziennymi elementami mojego życia. Z czasem nie dało się obejrzeć filmu bez tego towarzystwa. I wie Pan co? To zaczęło mi się podobać. A potem zaczął rwać mi się film pod koniec imprez. Stałem się nieprzewidywalny i tego bałem się najbardziej. Następnego dnia z niepokojem wyczekiwałem tego pełnego potępienia wzroku żony. Gdy był, następowało to nerwowe dopytywanie co się stało.
- Ogłosiłeś koniec imprezy.
- Powiedziałeś że pieprzysz wszystko
- Wywaliłeś flaszki za okno. To tylko te drobniejsze.
A potem po okresie wstydu znów zdarzało się coś innego. Nie nie zamierzam usprawiedliwiać się, że działałem poza świadomością, bo do tego braku świadomości sam się doprowadzałem.
Mówiąc bez ogródek, poczułem się jak pijak. A może już stałem się pijakiem? Jak Pan myśli?
- Nie mnie oceniać – odpowiedział Nieznajomy - Pewnie jest Pan tym za kogo się Pan uważa. Nie mam zamiaru pocieszać, że w trakcie imprez tak się dzieje. Dzieje się ale nie powinno. W pewnym sensie to trochę jesteśmy do siebie podobni. Też mam się za uzależnionego.
- Wódka? Fajki?.......Prochy? - spytał Nieznajomego, próbując zgadnąć od razu.
Nie, nie, nic z tych rzeczy. Prochów nie używałem nigdy. Pan wie, że ja nawet skręta nie pociągnąłem? Co ciekawe nie mam takiej potrzeby. Nie palę też już prawie od trzydziestu lat. Ponoć to tak jakbym nigdy nie palił. A co do alkoholu, to owszem używam, może nawet tak trochę po polsku. Najbardziej lubię wino, uzależnił mnie jednak Internet.
- Coś o tym słyszałem, Grasz Pan, czy oglądasz porno?
- Zająłem się pisaniem. Moja polonistka byłaby ze mnie dumna. Zacząłem zabawy z blogiem. I wie Pan, wyszło. Bawiłem się słowem jak dziecko, a z czasem pisanie stało się radością i potrzebą. Na koniec czułem się źle jeżeli nie napisałem codziennie przynajmniej jednej strony tekstu.
Później ta radość pisania lekko osłabła i pozostało przyzwyczajenie do pisania. Jak ten dojrzały małżeński seks. Wszyscy fachowcy piszą, że jest bardzo ważny, tylko ty nie potrafisz doszukać się w nim głębszego sensu, poza samym przyzwyczajeniem.
Kiedy przyzwyczajenie zaczęło być decydujące a ja poczułem się wyprany ze wspomnień rzuciłem to w diabły napisałem pożegnalny tekst a na końcu wkleiłem charakterystyczne słowo KONIEC
- Ile Pan prowadziłeś tego bloga?
- Pięć lat, bez miesiąca. Świadomie bez miesiąca.
- To szmat czasu.
- Rzeczywiście kupa czasu, bo wkrótce okazało się, że ja nie potrafię już inaczej. Codziennie odbierałem pocztę, codziennie śledziłem komentarze. Codziennie też walczyłem by nie napisać kolejnego posta. To się proszę Pana nazywa uzależnienie, to nałóg z którym powinno się walczyć. Bo według mnie nic nie powinno tak w życiu dominować.
- I dałeś Pan sobie z tym radę.?
- A widzisz mnie Pan tu dzisiaj, o tej porze? Zrobiłem tak jak pijak który nie trzyma flaszki, ale już nie w barku tylko chowa przed sobą w kiblu. Niestety na samym początku doskonale wie gdzie one leżą
- To znaczy?
- To znaczy, że zacząłem pisać w samotności. Założyłem innego bloga i wrzucam słowa w sieć. Tylko teraz nie nadaję temu rozgłosu. Nie kusi mnie licznik odwiedzin i nie zniechęca ich brak.
- Może to właśnie jest dobre?
- To jest dobre, bo takie niszowe. A niszowe to niby takie ekskluzywne. Z drugiej jednak strony na moim poprzednim blogu, żeby nie powiedzieć starym, pomimo pożegnania, kręci się licznik odwiedzin. I to na całkiem przyzwoitym poziomie. Z jednej strony to cieszy mnie, że z powodu braku nowych wpisów, ktoś tam przejrzy dokładnie stary. Wszystko pisałem zawsze z jakąś myślą, a pośpiech życia nie pozwalał na jej odszukanie. Nie, nie nie było w tym żadnej misji, spokojnie.
Jest i trzecia strona w związku z tymi odwiedzinami. Może jednak kogoś ta decyzją zawiodłem?
Nie chce być tak zarozumiały, ale najgorsze jest to, że ja nie potrafię wejść do internetu bez zaglądania na swój blog. Potem przeglądam te zaprzyjaźnione i tak codziennie. Piszę komentarz i kasuję go przed wysłaniem. Czy to nie jest uzależnienie?
- Ale chyba takie co nie szkodzi rodzinie, nie?
- Chyba nie
- To po coś Pan tu jest?
Bo chyba już nie dam razy udawać, że mnie to nie obchodzi. Bo mnie to cholernie obchodzi.
Siedzę tu i myślę, Boże żeby tylko umieć zachować dystans.
- Wie Pan, to nie jest seks małżeński żeby utrzymywać dystans. A propos seksu …
- Chyba nie tym razem - Nieznajomy spojrzał na zegarek – robota czeka.
- No to do zobaczenia przy tych walkach ze sobą. W sumie dobrze nam się rozmawiało chociaż nie znam nawet Pańskiego imienia. Jakby co ja to jestem Michał
Wyciągnął dłoń do jak do powitania, ten drugi odwzajemnił gest.
- Antoni. Antoni Relski
- Obiecuję że poszukam tego bloga
- Kto szuka nie błądzi, ale ja tam piszę i o piciu. Wiadomo przecież, że w domu przepraszam, powieszonego...
- Tak źle jeszcze ze mną nie jest.
- Ja nie byłbym taki odważny w ocenie siebie.
Antoni wstał i odszedł wolnym krokiem. Za chwilę zniknął za ozdobnym żywopłotem.
Michał spojrzał na zegarek, dochodziła siódma. W drodze powrotnej kupi jeszcze bułki i powie co bądź na swoje usprawiedliwienie. Chociaż, ta otwarta i nie upita flaszka mówi za niego więcej niż tysiąc słów.
Swoją drogą bywają na tym świecie uzależnienia – pomyślał przekręcając na powrót klucz w zamku
- Wróciłem